มีข้อความจากเวินอวี่: [สวี่อู้! จัดการผู้ชายของเธอให้ดีๆ!]
[อยากเป็นที่พึ่งให้ใคร ก็ต้องถามตัวเองก่อนว่าคู่ควรหรือเปล่า! แค่หมอฝึกหัดคนหนึ่ง อย่าทำหน้ายักษ์ใส่ร้องไห้ให้ดูน่าเวทนา!]
[ฉันเตือนเธอนะ คราวหน้าแกกล้าพาคนพาลเข้าบ้านอีก ฉันจะไม่ให้แกก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว!]
[พูดสิ!]
[เอาขยะที่แกทิ้งไว้ในบ้านฉันไปให้หมด!]
นอกจากวีแชทแล้ว ในโทรศัพท์ยังมีสายที่ไม่ได้รับอีกเจ็ดแปดสาย
ล้วนเป็นของเวินอวี่ทั้งนั้น
เธอคนนี้ก็เป็นแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะอาละวาด แต่ยังต้องได้เห็นปฏิกิริยาของสวี่อู้ด้วยถึงจะยอมเลิก
หกปีที่ผ่านมา เป็นแบบนี้มาตลอด
เวินชางดีกับสวี่อู้ เธอก็อาละวาด
จินเฟิ่งซื่อซื้อของให้สวี่อู้ เธอก็อาละวาด
ไม่ดูสถานที่ ไม่ดูเวลา ก็แค่คิดว่าสวี่อู้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ต้องอาศัยอยู่ในตระกูลเวิน
แต่...อดีตก็คืออดีต ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน
สวี่อู้ไม่อยากสนใจความบ้าคลั่งของเธอ รีบกดที่มุมขวาบนเพื่อบล็อกคนคนนั้น
บังเอิญ เวินอวี่โทรเข้ามาพอดี
สวี่อู้ออกจากห้องทำงาน เดินไปที่บันได แล้วรับสาย: "เวินอวี่ เธอป่วยหรือเปล่า?"
ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวี่อู้จะกล้าพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้ได้ยังไง
เวินอวี่หัวเราะเย็นชา "เหอะ แต่งงานแล้วก็ต่างสินะ ไม่ต้องอาศัยคนอื่นอยู่แล้ว พูดจาได้อย่างมีอำนาจ"
สวี่อู้เสียงเย็น "รู้งั้นก็อย่ามาหาโดนด่า"
ที่ผ่านมาทนได้ ก็เพราะยังมีความหวังกับบ้านหลังนั้น กับความรักจากแม่ที่ไม่เคยได้รับ