เรื่องนั้นสนุกหรือไม่สนุก
สีหน้าของสวี่อู้ตอบทุกอย่างแล้ว
คำว่า"อิจฉา"เริ่นเสี่ยวซีพูดจนเหนื่อยแล้ว เธอส่ายหน้าพร้อมส่งเสียง"เจี๊ยบเจี๊ยบ"สองที พลางเอ่ยด้วยความทึ่งว่า"ขนาดดื่มน้ำยังต้องให้หัวหน้าแผนกซ่งคอยดูแล คุณหมอสวี่ของเรากลายเป็นเด็กน้อยในความรักไปแล้วจริงๆ"
"ก็?"
สวี่อู้กลืนน้ำตาลอ้อยที่หวานน้อยลงคำเล็กๆ แล้วหันไปถามเริ่นเสี่ยวซี
เริ่นเสี่ยวซีส่งเสียงฮึ่มฮัมสองที แล้วย้อนถามสวี่อู้ว่า"คุณหมอสวี่คงไม่คิดว่าเมื่อวานตอนเธอยืนต่อคิวเจาะเลือดไม่มีใครเห็นหรอกนะ?"
เริ่นเสี่ยวซีหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
หน้าจอเป็นภาพแคปหน้าจอแชทกลุ่มของห้องปฏิบัติการ เต็มหน้าจอไปด้วยข้อความ:[คำชื่นชมจากหัวหน้าแผนกซ่ง!]
สวี่อู้กะพริบตา"คำชื่นชมของซ่งถิงซี?"
เริ่นเสี่ยวซีพยักหน้า"พวกเขากำลังชมพยาบาลคนนั้นที่เจาะแบบลอยเข็มไง"
พูดแบบนี้สวี่อู้ก็เข้าใจ
เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานก็ไม่เห็นมีเพื่อนร่วมงานอยู่แถวนั้นเลยสักคน!
เริ่นเสี่ยวซี:"ในโรงพยาบาลไม่มีความลับ และฉันสัมผัสได้เลยว่า ต่อไปอีกนาน สามีเธอกับเธอน่าจะเป็นจุดศูนย์กลางของข่าวซุบซิบในโรงพยาบาล"
ทั้งคู่เป็นที่พูดถึง ไม่ใช่เพราะหน้าตา
แต่เพราะคนหนึ่งคือหัวหน้าแพทย์เจ้าของไข้หญิงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของศูนย์หัวใจระดับแนวหน้าของประเทศ
อีกคนคือคุณใหญ่อัจฉริยะแห่งศัลยกรรมหัวใจ
คู่แบบนี้ เพื่อนร่วมงานจะไม่ให้อยากรู้ได้ยังไง
เริ่นเสี่ยวซีพูดต่อ:"พูดเรื่องจริงเถอะ พูดกันตามตรง หัวหน้าแผนกซ่งตอนเลือกจุดเจาะเลือดให้เธอ ดูเหมือนผู้ใหญ่ในบ้านเธอมากๆ"
สวี่อู้:"?"