“หัวหน้าแผนกซ่งมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หัวหน้าฟางหันขวับพร้อมปรับสีหน้าในพริบตา
ซ่งถิงซีพยักหน้าเล็กน้อย ส่งสายตาทักทายหัวหน้าฟาง แล้วเลิกคิ้วเบา ๆ “อาจารย์ขยับไปด้านข้างหน่อยได้ไหม?”
ช่องหน้าต่างห้องผ่าตัดกว้างพอให้หัวคนเดียวสอดเข้ามาดูได้เท่านั้น
หัวหน้าฟางยืนบังอยู่ เหลือเพียงช่องแคบ ๆ ที่พอจะมองเห็นด้านในห้องผ่าตัด
หัวหน้าฟางหันกลับไปมองครู่หนึ่ง
พอหันกลับมา ขยับก็ขยับ แต่ขยับไปคนละทาง
ช่องหน้าต่างถูกบังจนมิด หัวหน้าฟางจึงถามซ่งถิงซีอีกครั้ง “ยังไม่บอกอีกนะ ใครปล่อยนายเข้ามา?”
สิทธิ์เข้าห้องผ่าตัดของแต่ละแผนกไม่เหมือนกัน
สิทธิ์ของซ่งถิงซีจากศัลยกรรมหัวใจ ไม่สามารถเข้าพื้นที่ผ่าตัดของอายุรศาสตร์หัวใจได้
เว้นเสียแต่ว่ามีใครสักคนมอบป้ายชื่อให้เขา!
เริ่นเสี่ยวซีคนนี้! หัวหน้าฟางด่าในใจหนึ่งที
ซ่งถิงซีหลุบตาลง ยิ้มจาง ๆ “อาจารย์อย่าว่าคุณหมอเริ่นเลย ผมบอกพยาบาลเดินตรวจเองครับ”
ตามกฎของโรงพยาบาล การตามหาคนควรผ่านระบบเรียก ไม่ใช่เดินเข้ามาตามอำเภอใจ
พอเดาได้ว่าหัวหน้าฟางจะพูดอะไร ซ่งถิงซีจึงรีบอธิบาย “ผมแค่ขอดูเฉย ๆ ไม่เข้าเขตปลอดเชื้อ”
ไม่เข้าเขตปลอดเชื้อ ก็เท่ากับไม่ผิดกฎโรงพยาบาล
ปาก...... ปากมันคมจริง!
หัวหน้าฟางอ้าปากแล้วหุบ ๆ สุดท้ายก็ได้แต่ถลึงตามองซ่งถิงซีเงียบ ๆ แล้วขยับเปิดช่องหน้าต่างให้อย่างไม่เต็มใจนัก
“สิบนาที อย่าไปรบกวนหมอคนอื่น ๆ ในแผนก”