ปล่อยให้สวี่อู้อยู่กับคนเดียวตามลำพังไม่ได้ เริ่นเสี่ยวซีรู้สึกเป็นห่วง จึงรออยู่ที่หน้าประตู
พอเห็นสวี่อู้เดินออกมา ก็รีบเข้าไปถามทันที "หัวหน้าแผนกคนใหม่ดุหนูเหรอ?"
"ไม่ได้ดุ" สวี่อู้ส่ายหน้า
มองดีๆ แล้วที่มุมปากยังมีรอยยิ้ม
น่าขนลุกชะมัด
เริ่นเสี่ยวซีคิดอยู่สองวินาที ยังไงก็ไม่เชื่อว่าหัวหน้าแผนกคนใหม่เรียกสวี่อู้ไว้คุยด้วยเหตุผลแสนจะฟังดูดีอย่างการพูดคุยอาการผู้ป่วย
เธอหรี่ตามอง นึกถึงภาพก่อนเข้าห้องปรึกษา
"แล้วเมื่อก่อนเธอกับหัวหน้าแผนกคนใหม่รู้จักกันมาก่อนเหรอ?"
เห็นเริ่นเสี่ยวซียังไม่ทันตั้งตัว สวี่อู้ก็เตือนเธอ "หัวหน้าแผนกคนใหม่ชื่อซ่งถิงซี"
"ฉันจะไปสนใจชื่อเขาทำไม... อ้าว! ซ่งถิงซีเหรอ?!"
เริ่นเสี่ยวซีสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วรีบเอามือปิดปาก
น้ำเสียงแทบไม่อยากเชื่อ "...คนที่เธอแต่งงานสายฟ้าแลบด้วยน่ะเหรอ?"
เอามือปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เริ่นเสี่ยวซีเบิกตากลมโต
สวี่อู้พยักหน้าน้อยๆ "ใช่ แต่ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเขาจะมาอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับเรา"
ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาอยู่โรงพยาบาลเดียวกันหรือเปล่าแล้ว!
สมองของเริ่นเสี่ยวซีตอนนี้มั่วไปหมด
"ปัญหาคือ ในช่วงที่เธอกำลังจะได้เลื่อนเป็นแพทย์เจ้าของไข้พอดี เธอดันไปแต่งงานกับหัวหน้าแผนก เรื่องนี้ต้องมีคนนินทาเธอแน่นอน"
แพทย์ประจำบ้านเหนื่อย แต่ก็เป็นตำแหน่งที่หลายคนแย่งกันจนหัวเรี่ยวหัวแรงแทบแตกก็ไม่ได้เป็น
กฎโรงพยาบาล ก่อนจะได้เลื่อนเป็นแพทย์เจ้าของไข้ต้องเป็นแพทย์ประจำบ้านให้ครบหนึ่งปี
คนเรียนหมอ ใครจะไม่อยากได้ตำแหน่งแพทย์เจ้าของไข้เร็วๆ
ที่สวี่อู้แทรกฝ่าฝูงแพทย์ผู้ชายออกมาได้ตอนนั้น ก็เพราะความสามารถที่แข็งแกร่งล้นเหลือ