จนกระทั่งรถแล่นออกจากลานจอดรถ สวี่อู้ถึงจะกลับมาจากอาการเหม่อลอยกับคำพูดคำว่า “สามีภรรยา” ของซ่งถิงซี
การแต่งงานสายฟ้าแลบเป็นหนึ่งในเงื่อนไขการดูตัวของเธอจริง
แต่ การพูดสองคำนี้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาตินั้น สวี่อู้ยอมรับว่าเธอทำไม่ได้
เธอหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
ท่ามกลางแสงเงาที่ถอยร่นอย่างรวดเร็ว ซ่งถิงซีตั้งใจขับรถอย่างจริงจัง
จู่ ๆ สวี่อู้ก็รู้สึกอยากรู้เรื่องสภาพแวดล้อมตอนโตของซ่งถิงซีขึ้นมา
ตั้งแต่ตอนวันจดทะเบียนที่เผลอพูดออกมาว่าไม่ได้ส่งเธอกลับคงไม่ดี จนถึงวันนี้ที่พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่าสามีภรรยากันไม่ต้องเกรงใจ
รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ล้วนทำให้สวี่อู้รู้สึกว่า ซ่งถิงซีควรจะเติบโตมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรัก
แต่...สภาพดีขนาดนี้ ถ้าครอบครัวต้นทางก็ไม่มีปัญหาด้วยละก็ จะออกมาดูตัวเหมือนเธอด้วยเหรอ?
แสงแดดส่องเข้าตา สวี่อู้รู้สึกแสบตานิดหน่อย
ซ่งถิงซีหันมามองสวี่อู้แวบหนึ่ง “ทางอีกไกลนิดหน่อย เธอหลับสักง่วงได้นะ”
“ใกล้ถึงฉันจะปลุก”
“ไม่เป็นไร” สวี่อู้ส่ายหน้า “เมื่อคืนคนไข้ฉุกเฉินไม่เยอะ นอนหลับเพียงพอแล้ว”
ไม่ไกลออกไปข้างหน้ามีห้างสรรพสินค้า
สวี่อู้ให้ซ่งถิงซีขับรถเข้าไป “ถ้าไม่รีบ ฉันขอเข้าไปซื้อของในห้างหน่อยนะ”
ของกำนัลตามมารยาทขาดไม่ได้
“ไม่ต้อง” ซ่งถิงซีขับเลยทางแยกไปตรง ๆ “ของขวัญฉันซื้อไว้แล้ว อยู่ท้ายรถ”
“เธองานยุ่ง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพักผ่อนไปกับการเลือกของขวัญ”
กลัวสวี่อู้จะเกรงใจ ซ่งถิงซีจึงเสริมว่า “อีกอย่างฉันค่อนข้างรู้ใจพวกเขาว่าชอบอะไร”
“อ๋อ” สวี่อู้ค่อย ๆ พยักหน้า
ที่แท้ซ่งถิงซีพูดตั้งแต่แรกแล้วว่าให้เธอมาช่วยรับมือผู้ใหญ่ จริง ๆ แล้วแค่ให้เธอออกตัวมาคนเดียวก็พอแล้วจริง ๆ นี่เอง
ความพึงพอใจในชีวิตคู่เพิ่มขึ้นอีกสิบคะแนน
สุดสัปดาห์ในเมืองรถติด