ห้องศัลยกรรมหัวใจอยู่ที่ชั้นสี่
ลิฟต์โรงพยาบาลคนเยอะ เริ่นเสี่ยวซีไม่อยากรอ ดึงสวี่อู้ขึ้นบันได
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโดนคำพูดของเสี่ยวเซี่ยทำให้โมโหหรือเปล่า
เริ่นเสี่ยวซีปากไม่หยุดตลอดทาง
“รับคุณหนูเข้ามาในแผนก ไม่รู้ว่าหัวหน้าจ้าวคิดยังไง”
หัวหน้าจ้าวเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจ อีกครึ่งปีก็จะเกษียณ
ชัดเจนว่าหัวหน้าแผนกคนใหม่นี้เตรียมมารับตำแหน่งต่อหลังอีกหกเดือน
อีกไม่นานก็ต้องเจอกันแล้ว
ไม่อยากให้เริ่นเสี่ยวซีมีอารมณ์ตอนเข้าปรึกษา สวี่อู้ปลอบเธอ: “ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่ใช่แผนกเรา”
เริ่นเสี่ยวซี: “ก็อยู่ในศูนย์เดียวกันนี่นา”
โรงพยาบาลเดียวกัน อายุรศาสตร์หัวใจดี ศัลยกรรมหัวใจก็ต้องเก่งด้วย
ศัลยกรรมเป็นแผนกที่รับสภาพทุกอย่าง
ผ่าตัดผ่านสายสวนทำไม่ได้ ก็ต้องส่งมาผ่าเปิด
ดังนั้นการปรึกษาแบบวันนี้ อาทิตย์หนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง
เริ่นเสี่ยวซีตัวเองก็ไม่เป็นไร เธอเป็นหมอเล็ก ๆ ไม่ได้ดูแลงานปรึกษา
ที่ลำบากคือสวี่อู้
งานของแพทย์ประจำบ้านรวมถึงการประสานงานปรึกษาด้วย
เริ่นเสี่ยวซีน้ำเสียงเป็นห่วง: “อู้อู้ ยังมีอีกเดือนกว่าเธอจะพ้นตำแหน่ง ตอนนั้นต้องเจอกันทุกวัน ทรมานแย่”
สวี่อู้รู้ว่าเริ่นเสี่ยวซีเป็นห่วงเธอ
สวี่อู้พูด: “วางใจได้ ฉันจัดการเองไ…”
ทั้งสองเดินออกจากบันไดหนีไฟ สวี่อู้พูดไม่ทันจบก็หยุดกึก
สายตาจ้องไปที่จุดไกล ๆ ทันที
รูม่านตาสั่นเล็กน้อย
เป็นอะไรไป? เริ่นเสี่ยวซีไม่เข้าใจ มองตามไปด้วย
เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องปรึกษา
รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บสมบูรณ์แบบ เน็คไทโทนเดียวกัน