สวี่อู้ไม่ใช่คนชอบนินทา คนทั้งศูนย์รู้เรื่องนี้ดี
เหล่าพยาบาลช่วยผ่าตัดเลยไม่ได้พูดคุยกันต่อ
แต่สวี่อู้ก็รู้อยู่ดี
กลับมาที่ห้องทำงาน เริ่นเสี่ยวซีเป็นคนบอกเธอ
"ฉันว่าอู้อู้ สองคนเธอเปิดเผยเกินไปแล้วนะ!"
"เมื่อวานฉันแทบตาย กลัวเสี่ยวเซี่ยจะเห็นอะไรเข้า เลยพยายามปิดให้เธอสุดชีวิต เธอกลับเอาสัมภาระไปให้หัวหน้าซ่งซะอย่างนั้น"
สวี่อู้อธิบายว่า "...ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะเอากระเป๋าเดินทางไปใช้แบบนั้น"
ถ้ารู้ เธอจะให้ไปหรือไง
ก็ใช่น่ะสิ เพราะหัวหน้าซ่งไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังการแต่งงาน
เริ่นเสี่ยวซีเป็นกังวล "...แต่หัวหน้าซ่งเปิดเผยขนาดนั้น กระเป๋าของเธอจะไม่มีใครจำได้ใช่ไหม?"
"ไม่หรอก" สวี่อู้ส่ายหัว "ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่"
"งั้นก็โอเค" เริ่นเสี่ยวซีโล่งใจ
แล้วก็พึมพำ "แต่จริง ๆ วิธีจัดการของหัวหน้าซ่งก็ดีเหมือนกันนะ ทั้งรักษาหน้าให้หมอฉวี่ ทั้งจบปัญหาที่ต้นเหตุ"
สวี่อู้ช่วงนี้เหนื่อยมาก สมองของเธอไม่ได้คิดไปถึงชั้นนั้นในตอนแรก
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เริ่นเสี่ยวซีก็ถามอีก "แต่สัมภาระเอาไปหมดแล้ว เธอจะย้ายวันไหนล่ะ?"
-
วันย้ายของคือวันอาทิตย์
หน้าหนาวคนไข้ฉุกเฉินจะเยอะแค่ไหน แผนกก็ไม่สามารถเอาเปรียบสวี่อู้คนเดียวได้
ไม่ได้พักติดต่อกันสองสัปดาห์ วันอาทิตย์ปกติเป็นวันหยุดชดเชยของสวีเหวย หัวหน้าฟางให้เขามาทำงานเพิ่มหนึ่งวัน เพื่อให้สวี่อู้ได้หยุด
ยังเหลืออีกหลายวันกว่าจะหมดวาระ สิ่งของในห้องพักเวรสวี่อู้ยังไม่รีบย้าย
เธอถือกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ชุดนอนมาที่ลานจอดรถ
รถของซ่งถิงซีจอดอยู่ที่ตำแหน่งประจำ
ตอนสวี่อู้เปิดประตูขึ้นรถ เขากำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่