เจียงซื่อเยี่ยนถามสวี่อู้ว่า "เธอไม่คิดเหรอว่าที่ซ่งถิงซีให้เธอนอนห้องหลัก แล้วต่อท้ายด้วยคำว่า 'ชั่วคราว' น่ะ มันฟังดูเข้าท่าดีขนาดไหน"
"เข้าท่า?" สวี่อู้ถูกคำเปรียบเปรยของเจียงซื่อเยี่ยนทำให้ขำออกมา
แต่ฝ่ายเจียงซื่อเยี่ยนที่อยู่ปลายสายวิดีโอ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเพื่อนของเธอแต่งงานได้ถูกต้องแล้ว!
เธอพูดยืนยันว่า "สามีเธอน่ะ เป็นผู้ชายที่ภายนอกดูสุภาพแต่ภายในแข็งกร้าวมากแน่นอน"
เจียงซื่อเยี่ยนพูดกับสวี่อู้ว่า "และนิสัยของเธอที่ชอบคิดมาก คิดนั่นคิดนี่ แล้วก็ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง กำลังเหมาะกับสามีแบบนี้พอดี"
"ที่เขาพูดกันว่ายังไงนะ? คนที่ขี้อึดอัดก็เหมาะกับคนรักที่ไม่มีวันไล่เธอไปไหน!"
"แล้วคุณหมอสวี่ของเราก็เก่งกว่าชัดๆ อยู่แล้ว!"
กว่า? สวี่อู้รู้สึกว่าฟิลเตอร์เพื่อนของเจียงซื่อเยี่ยนมันหนาไปหน่อย
แต่เจียงซื่อเยี่ยนกลับไม่คิดอย่างนั้น "ไม่จริงสักหน่อย!"
"ลองคิดดูนะ เธอกับซ่งถิงซีทำงานอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน คนอื่นกว่าจะไปถึงก็ต้องนั่งเรือสำราญ แต่เธอแค่พายเรือลำน้อยลำเดียวก็ถึงแล้ว เธอไม่ควรภูมิใจในตัวเองหน่อยเหรอ!"
ทุกครั้งที่ได้คุยกับเจียงซื่อเยี่ยน อารมณ์ของสวี่อู้ก็ดีขึ้นเสมอ
สวี่อู้พูดว่า "ฉันว่าโชคดีที่สุดของฉันก็คือได้เจอเพื่อนอย่างเธอที่เป็นทั้งเพื่อนและที่ปรึกษา"
อาจจะเป็นเพราะคำปลอบใจของเจียงซื่อเยี่ยนได้ผล หรืออาจจะเพราะร่างกายเหนื่อยเกินไป พอสวี่อู้ตื่นขึ้นมาอีกที ข้างนอกก็มืดไปแล้ว
ไม่ได้ดึงม่าน แสงจากนอกหน้าต่างสาดผ่านกระจกลงมาที่หัวเตียง