ตอนบ่ายซ่งถิงซีพูดแล้วว่าพวกเขาไม่ใช่การแต่งงานแบบมีชื่อไม่มีจริง
ถ้าอย่างนั้นชีวิตทางเพศก็เป็นปัญหาที่สำคัญมาก
สวี่อู้ตอนแรกไม่พูด เพราะอายที่จะเอ่ยปาก
ไม่คิดว่าซ่งถิงซีจะพูดออกมาตรงๆ แบบนั้นได้
“คุณหมอสวี่วางใจได้ ผมไม่มีนิสัยชอบบังคับใคร”
“ที่บอกตอนบ่ายว่าไม่แยกห้องนอน ก็แค่เตือนคุณว่า เราคือการแต่งงานที่ปกติ”
“สวี่อู้ ตอนนี้คุณให้ความรู้สึกกับผมว่า คุณแค่เข้าไปอยู่ในความสัมพันธ์หนึ่งเท่านั้น ไม่ได้อยู่ในความรู้สึกรัก”
ความสัมพันธ์ของพวกเขา ไม่ใช่การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอะไร
สวี่อู้คือคนที่เขารู้สึกว่าเหมาะสมที่จะแต่งด้วยตั้งแต่แรก
เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้ดำเนินไปในทิศทางที่อึดอัดแบบนี้
ทั้งคู่ต่างก็อึดอัด ไม่จำเป็นเลย สู้พูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรกดีกว่า
ซ่งถิงซีพูดว่า “การสร้างความรู้สึกผมไม่รีบ แต่คุณต้องมีท่าที”
เพราะไม่มั่นใจ สวี่อู้จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมอบความรู้สึกให้ง่ายๆ แต่คำพูดของซ่งถิงซีครั้งนี้ตรงไปตรงมามาก เขากำลังบอกสวี่อู้อย่างชัดเจนว่า เขาจริงจังกับชีวิตแต่งงานครั้งนี้แค่ไหน
เขาจริงจัง ดังนั้นก็เลยเรียกร้องความจริงจังจากอีกฝ่ายด้วย
“ฉันจะทำ” ซ่งถิงซีให้คำมั่นกับเธอ สวี่อู้ก็ไม่ได้ยียวนอะไร
ก็ยังเป็นคำพูดเดิม สวี่อู้คิดว่า ซ่งถิงซีดีกับเธอ เธอก็จะดีกับเขาเช่นกัน
ได้คำตอบที่ทั้งคู่พอใจ
สองคนเหมือนกับทุกวันที่เคยอยู่ห้องพักเวร กินมื้อเย็นด้วยกันเสร็จ
มีเครื่องล้างจาน งานบ้านก็ไม่ต้องลงมือทำอะไรมาก
เก็บล้างโต๊ะเสร็จ สองคนแยกกันกลับเข้าห้อง