มือถือต้องชาร์จไฟ คนเราก็ต้องชาร์จพลังเหมือนกัน
ที่ชาร์จไฟของคุณหมอซ่งอยู่ที่ไหนนะ?
ฮี่ๆ เดายากจังเลย!
เสี่ยวจางกับหลี่ฮ่าวที่เคาน์เตอร์พยาบาลส่งสายตากระซิกกระซาบให้กัน
ตั้งแต่ถูกเวินชางบังคับให้ขอโทษครั้งนั้น เวินอวี่ก็ไม่เคยมาที่โรงพยาบาลในเครืออีกเลย
วันนี้เป็นวันที่เวินจื่อเยวียนออกจากโรงพยาบาล เธอจำเป็นต้องมา
ผลปรากฏว่าพอเดินมาถึงทางเดิน ก็ได้ยินหลี่ฮ่าวกับคนที่เคาน์เตอร์พยาบาลฉลองที่เวินจื่อเยวียนย้ายโรงพยาบาลพอดี
เวินอวี่:“……”
ไม่อยากเห็นสีหน้าของเหล่าแพทย์พยาบาลพวกนี้ เธอจึงหันไปที่โถงบันไดเพื่อสูดอากาศ
เวลานี้ลิฟต์แน่นเต็ม พยาบาลหลายคนเดินบันไดเพื่อความสะดวก
ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนแผนกศัลยกรรมหัวใจ เธอจึงตั้งใจเดินขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น
วีแชทในโทรศัพท์ดังขึ้น
เวินอวี่ปลดล็อกจอ เป็นข้อความจากทนายจาง
คำพิพากษาของศาลออกมาแล้ว
สามปี รอลงอาญา
ทนายจางตั้งใจทำงานมากจริงๆ:[คุณเวิน คุณเวินชางเกรงว่าคุณจะจำคำสั่งของสำนักงานคุมประพฤติไม่ได้ จึงให้ผมส่งข้อควรระวังฉบับตัวอักษรให้อีกครั้ง]
ด้านล่างเต็มไปด้วยคำแนะนำการรอลงอาญายาวเหยียด เวินอวี่ยิ่งอ่านยิ่งโมโห!
ชีวิตระหว่างรอลงอาญาไม่ได้อิสระอย่างที่คิด
สำนักงานคุมประพฤติจำกัดพื้นที่กิจกรรมของเธอ สามปีนี้เธอจะออกจากกรุงปักกิ่งไปไม่ได้เลย
นอกจากต้องเช็คอินผ่านแอปทุกวันตามเวลาแล้ว เธอยังต้องร่วมกิจกรรมของชุมชนทุกสัปดาห์
และต้องรับการอบรมเข้มข้นเดือนละครั้งอีกด้วย
ทนายจาง:[คุณเวิน นี่คือคำตัดสินที่เบาที่สุดที่ผมไกล่เกลี่ยให้คุณได้มา]
เบาที่สุด?
มีประวัติค้างไว้ในแฟ้ม ต้องเช็คอินเช้า กลางวัน เย็น วันละสามครั้ง นอกจากจะได้นอนที่บ้านแล้ว นี่ต่างอะไรกับนักโทษ?
[รู้แล้ว!]
เวินอวี่พิมพ์ข้อความอย่างหงุดหงิด