มีคำกล่าวว่า เส้นทางที่คนคนหนึ่งเคยเดิน ทิวทัศน์ที่เคยชม และโรงอาหารที่เคยกิน ล้วนซ่อนกลิ่นอายความอบอุ่นของชีวิตเอาไว้
ซ่งถิงซีรู้สึกสงสัยขึ้นมา
ตอนที่สวี่อู้ยังเป็นนักเรียน เธอเป็นแบบไหนกันนะ ในช่วงเวลาที่พวกเขายังไม่รู้จักกัน
เหมือนวันนี้ไหมที่สวมเสื้อไหมพรมเรียบร้อยมาเรียน พอเลิกเรียนก็แบกเป้เดินเข้าตึกอาหารไปกินข้าวผัดไข่กับเนื้อวัวหนึ่งจาน?
หรือว่า...
เฮ้ย แกดูผู้ชายที่นั่งข้างหน้านั่นสิ หล่ออยู่นะเว้ย
เสียงคุยกันของคู่รักหนุ่มสาวข้างหลังทำลายสมาธิของซ่งถิงซี
ฟังจากบทสนทนาของทั้งคู่ ผู้หญิงคนนั้นน่าจะมาจากมหาวิทยาลัยอื่น มาหาแฟนหนุ่ม
หญิงสาวถามขึ้น "คนนี้ก็เป็นคณะแพทยศาสตร์พวกแกเหรอ?"
ชายหนุ่มตอบ "ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ที่ใส่ชุดสูทแบบนั้น... น่าจะเป็นบัณฑิตที่มาสอบสัมภาษณ์มากกว่า"
"อ้อ" หญิงสาวถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความเสียดาย "ชั้นก็บอกแล้วไง ว่าคณะแพทยศาสตร์ของพวกแกจะมีคนหล่อขนาดนี้ได้ที่ไหน"
ฝ่ายชายได้ยินเข้าก็เกิดอาการหึง "หมอน่ะดูที่ฝีมือ ความหล่อมีประโยชน์อะไร?"
"ไร้สาระ!" หญิงสาวเป็นคนพูดตรงๆ รีบสวนขึ้นทันที "ถ้าหน้าตาดีไม่มีประโยชน์ แล้วอะไรล่ะจะมีประโยชน์!"
ทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่นั้น พอดีกับสวี่อู้เดินกลับมา
หล่อนถือถาดอาหารในมือ อีกมือก็ถือบัตรเติมเงิน มอบชามหนึ่งให้ซ่งถิงซีก่อน แล้วค่อยยกชามของตัวเองลงมาจากถาด
"ลองชิมดูสิว่าอร่อยไหม เออ ใช่ จะกินอะไรเพิ่มไหม?"
ซ่งถิงซีส่ายหน้า ยังไม่ทันจะพูดอะไร เสียงของคู่รักข้างหลังก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง