"คุณลองตอบหน่อยสิ คนไข้ที่ลิ้นหัวใจเอออร์ติกมีสองพูแต่ทำงานปกติ แบบไหนถึงต้องผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจเอออร์ติก"
ซ่งถิงซีจู่ ๆ ก็ถามขึ้นมา นักเรียนทุกคนในห้องเรียนขั้นบันไดพากันหันมามองเป็นตาเดียว
เด็กผู้ชายที่ถูกเรียกชื่อคนนั้นชื่อ อวิ๋นหง
อยู่ดี ๆ ถูกเรียกให้ลุกขึ้น สมองเขายังมึนงงไม่หาย
พอทวนคำถามของซ่งถิงซีในหัวอีกรอบ เขาก็พึมพำพลางสะกิดเพื่อนข้าง ๆ ที่นั่งติดกัน "ทำไมล่ะ"
นั่งแถวหลังสุดอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่คิดจะตั้งใจฟังอยู่แล้ว
เพื่อน ๆ หลายคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครรู้คำตอบ
ปกติเวลานักเรียนตอบคำถามไม่ได้ แบบนี้ครูคนอื่นรอห้าวินาทีก็ปล่อยให้นั่งลงแล้ว
อวิ๋นหงยืนเก้อเขินอยู่ตรงนั้น
รอไปนานถึงครึ่งนาที... ในห้องเรียนเริ่มมีเสียงอึกทึกจอแจขึ้น
ในที่สุดซ่งถิงซีก็พูดเสียงเย็นเยียบปล่อยเขา "นั่งลงเถอะ"
อวิ๋นหงโล่งอก...
ซ่งถิงซีพูดต่อ "ถ้ายังคุยกับเพื่อนผู้หญิงอีก คาบนี้ถือว่าขาดเรียน"
อวิ๋นหงหายใจติดค้างอยู่ที่คอหอย แทบกลั้นไม่อยู่
"ซวยจริง..."
พอนั่งลงเขาก็เริ่มบ่นกับคนข้าง ๆ "อยู่ดี ๆ มาถามอะไรตอนนี้เนี่ย!"
"พวกนายรู้ไหมครูคนนี้สไตล์เป็นยังไง เขาเคยสอนวิชาอื่นให้สาขาอื่นมาก่อนหรือเปล่า"
"พวกนายว่าเขาจะหักคะแนนการเข้าเรียนของฉันไหม"
"พอได้แล้ว" เพื่อนข้าง ๆ ถูกอวิ๋นหงถามรัว ๆ จนเริ่มรำคาญ
แล้วก็พูดอย่างสะใจ "ให้ไปจีบพี่สาวเขา ฟังแล้วสมน้ำหน้า! ยังจะไปแกล้งแหย่ต่ออีกไหม"
อวิ๋นหง: "..."
กลัวว่าพูดมากเกินไปแล้วจะโดนนับว่าโดดเรียนจริง ๆ ช่วงครึ่งคาบที่เหลือจึงเงียบกริบผิดปกติ