แท็กซี่ไม่ให้เข้าเขตบ้านพักตากอากาศ
กลับมาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่สวี่อู้เพิ่งเคยเดินเข้ามาแบบนี้เป็นครั้งแรก
พอดีเจ้าหน้าที่นิติบุคคลกำลังให้อาหารปลาคาร์ปอยู่ริมทะเลสาบเทียม
สวี่อู้หยุดเดิน ยืนดูไปด้วยกัน
ปลาคาร์ปมีทั้งสีทองและสีดำ ออกันเป็นกลุ่มอยู่ริมฝั่ง อ้าปากพะงาบ ๆ
เห็นสวี่อู้ไปยืนอยู่บนสะพานเล็ก เจ้าหน้าที่ก็ยื่นอาหารปลาให้เธอหนึ่งกำมือ “วันนี้อากาศอุ่น เจ้ากวางน้อยสองตัวนั้นก็วิ่งออกมาเล่นด้วยนะ มันไม่กลัวคน เดินไปดูได้เลย”
เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่กวางซึ่งกำลังดมดอกตูมตามพุ่มไม้อยู่ไม่ไกล
แนะนำกวางเสร็จ ก็ชี้ไปอีกทางหนึ่ง
มีนกยูงเลี้ยงแบบปล่อย ก่อนหน้านี้นั่งรถผ่านก็มองแวบเดียว ไม่เคยมองให้ละเอียด ที่แท้ในฝูงนกยูงยังมีตัวสีขาวอยู่หนึ่งตัวด้วย
นั่งรถก็มีทิวทัศน์แบบนั่งรถ เดินก็มีทิวทัศน์แบบเดิน
สวี่อู้ไม่ได้รีบ เดินเล่นไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้าน
ตอนเดินเข้าประตู เหวินเชี่ยนนัดคนมาทำเล็บอยู่ในห้องนั่งเล่นพอดี
“คุณแม่” สวี่อู้เรียกเสียงหนึ่ง
“หืม?” เหวินเชี่ยนหันมาอย่างสงสัย “ทำไมฉันไม่ได้ยินเสียงรถเลยนะ?”
“โรงพยาบาลมีเคสฉุกเฉิน หนูเลยนั่งแท็กซี่กลับมาเองค่ะ”
เหวินเชี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจ “ควรทำแบบนี้มานานแล้ว”
สวี่อู้วางของในมือลง นั่งลงบนโซฟาคุยเป็นเพื่อนเหวินเชี่ยน
ในบ้านมีเหวินเชี่ยนอยู่คนเดียวจริง ๆ
เหวินเชี่ยนบอกว่าคุณพ่อซ่งมีงาน แต่เช้าก็ไปประชุมที่บริษัทแล้ว ส่วนเธออยู่บ้านคนเดียวมาทั้งเช้า เบื่อสุด ๆ