ประโยคว่า "ตระกูลใหญ่ธุรกิจใหญ่" เริ่นเสี่ยวซีพูดออกมาได้ประชดประชันไม่น้อย
แต่ต้องยอมรับว่า ตระกูลเวินมีทุนจริงอยู่บ้าง
สวี่อู้ถามติดตลก "ยังไงล่ะ เธอยังหวังให้ซ่งถิงซีโบกมือปัด แล้วบอกว่า 'อากาศหนาวแล้ว ตระกูลเวินสลายไปเถอะ' งั้นเหรอ?"
เรื่องบนโต๊ะธุรกิจมันจะง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน
ตระกูลที่ทำการค้ามาสามรุ่น ใครล่ะจะไม่มีเส้นสายและทรัพยากรของตัวเอง
เรื่องที่พูดคำเดียวแล้วบริษัทล้มละลาย มีแต่ในละครสั้นเท่านั้นแหละ
สวี่อู้ยิ้ม นี่ก็แค่พูดคุยกันเล่น พอคุยเสร็จก็ต้องไปทำงานต่อ
เธอยิ้มเสร็จก็ผลักเก้าอี้ของเริ่นเสี่ยวซีให้กลับไปที่โต๊ะทำงาน "รีบไปทำงานได้แล้ว เขียนเวชระเบียนเสร็จหรือยัง?"
"ยัง"
เริ่นเสี่ยวซีนั่งตัวตรง นั่งนิ่งอยู่นาน
ผ่านไปสักพักถึงได้ถอนหายใจ "ฉันก็รู้แหละว่ามันไม่จริง แต่...ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้ถ้าปล่อยผ่านไป มันไม่หายแค้น!"
เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวอบอุ่น ทนคำไม่เป็นธรรมไม่ได้
สวี่อู้ชินกับนิสัยของเริ่นเสี่ยวซีแล้ว เธอจึงย้อนถาม "แล้วเธอจะให้หายแค้นยังไงล่ะ?"
"ก็ให้หัวหน้าแผนกซ่ง..." พูดได้ครึ่งประโยค เริ่นเสี่ยวซีก็เห็นสวี่อู้ทำหน้าคิ้วกระตุกใส่เธอ แล้วก็หยุดพูด
ชั่วขณะนั้นเอง เธอก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสวี่อู้ถึงไม่ถือสา
เพราะมีคนให้พึ่งพา เพราะมีความสุขเพียงพอ
หวนคิดถึงอดีต เวินอวี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาหาเรื่อง เธอไม่เคยเอาเรื่องพวกนี้มาพูดให้สวี่อู้ฟังมาก่อนเลย
เพราะเธอรู้ว่าตอนนั้น ไม่มีใครสามารถเป็นที่พึ่งให้สวี่อู้ได้
แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
แววตาของสวี่อู้อ่อนโยน รอยยิ้มสงบนิ่ง "ใช่ ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ฉันก็เลยไม่อยากไปวุ่นวายกับคนที่ฉันเกลียด เสียเวลามากกว่า"