"แล้วก็... คนไข้รายนั้นสุดท้ายก็แค่ผ่าตัดแผลเล็กเท่านั้น"
"อาจารย์ใช้คอยล์อุดหลอดเลือด ปิดฉากสุดท้ายของหลอดเลือดแดงใหญ่ในช่องท้องส่วนล่างที่ฉีกออกไป"
"แน่นอน ฉันรู้ดีว่าไม่ใช่คนไข้ทุกคนจะโชคดีขนาดนั้น"
"แต่ถ้าพูดกันตามจริง ถ้าความก้าวหน้าทางแพทย์เร็วขึ้นอีกหน่อย การรักษาหลอดเลือดแดงใหญ่แยกชั้นละเอียดขึ้นเรื่อยๆ แล้วอนาคตมันจะ..."
สวี่อู้พูดได้ครึ่งประโยคก็หยุดลง
เพราะเธอสังเกตว่า แม้ซ่งถิงซีจะมองมาที่เธอ แต่สายตาล่องลอย ดูเหมือน...เขาไม่ได้ตั้งใจฟังเธอพูดเลย
"ซ่งถิงซี?"
"หืม?"
หัวหน้าแผนกซ่งที่เหม่อลอยไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อน สติกลับมา ตอบได้อย่างคล่องแคล่ว "จะเป็นแบบนั้นได้"
สวี่อู้หรี่ตามองเขาครุ่นคิด กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "เป็นแบบนั้นได้อะไร?"
"ฉันสงสัยว่านายกำลังปัดฉันอยู่"
"ไม่มี" ซ่งถิงซีเผยอยิ้มมุมปาก แล้วก็เคาะขอบชามของสวี่อู้ "อย่ามัวแต่คุยเลย กินข้าว"
ชามก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ในวันที่ฟ้าครึ้ม อากาศเย็นลง และทำงานมาทั้งวัน ช่างช่วยคลายเหนื่อยได้ดีที่สุด
สวี่อู้มองลูกชิ้นกรอบในชามด้วยสายตาเป็นห่วง สุดท้ายก็กัดฟัน ส่ายหน้า แล้วผลักชามกระเบื้องออกไปข้างหน้า
"ไม่กินแล้ว"
คราบน้ำมันพริกแดงทิ้งร่องรอยไว้ที่ขอบชาม ซ่งถิงซีเงยหน้ามอง รอยแดงนั้นก็ลดลงไปแค่หนึ่งเซนติเมตร
นี่ไม่ใช่ปริมาณอาหารปกติของสวี่อู้
"ไม่อร่อยเหรอ?" เขาถาม
สวี่อู้ยังคงส่ายหน้า "อร่อย แต่ต้องคุมน้ำหนักหน่อย"
เจ้าสาวทุกคนจะมีความกังวลเรื่องหุ่นก่อนวันแต่งงาน คุณหมอสวี่ก็ไม่ต่างจากใคร