จินเฟิ่งซื่อพูดว่า "ฉันมาเพื่อขอบคุณคุณ"
เรื่องใหญ่ เธอแยกแยะได้ชัดเจน
มีแต่เมื่อความสัมพันธ์แม่ลูกดี ลูกเขยจึงจะให้ความสำคัญกับแม่ยาย
ตอนนี้สวี่อู้มีความสัมพันธ์กับเธอตึงเครียดแล้วซ่งถิงซีที่ต้องขอบคุณในครั้งนี้เธอก็ต้องพูดออกไป
"อื้ม"
ซ่งถิงซีพยักหน้ารับไว้ ด้วยท่าทีการงานชัดเจน
"ถ้าไม่มีอะไรอื่น ฉันยังมีงานต้องทำ"
นี่คือไล่แขกอยู่แล้ว
จินเฟิ่งซื่อกำนิ้วที่ประสานกันแน่นขึ้น "ยังมีอีกเรื่อง"
ซ่งถิงซีเงยหน้ามองมา ใบหน้าจินเฟิ่งซื่อฉายแววไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด พูดว่า "เวินอวี่... นังเด็กคนนั้นไม่รู้จักกาลเทศะเอง"
"คุณหมายถึงเรื่องไหน?"
ซ่งถิงซีหลับตาลง หัวเราะเบา ๆ หนึ่งครั้ง
"คำพูดในห้องคนไข้? หรือเรื่องที่ไปกวนงานของภรรยาฉัน?"
จินเฟิ่งซื่อถูกคำพูดย้อนจนหน้าแดงสลับซีด
ซ่งถิงซีพูดว่า "ถ้าที่คุณขอบคุณและขอโทษเมื่อกี้ ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ฉันผ่าตัดให้คนไข้เมื่อวาน ล่ะก็"
"ไม่ต้องขอบคุณ"
ซ่งถิงซีพูดว่า "การที่ฉันผ่าตัด แค่เพราะจรรยาบรรณวิชาชีพเท่านั้น"
"ถ้ามองจากมุมมองด้านความรู้สึก..."
สายตากวาดไปที่เวินอวี่ซึ่งยืนอยู่ในโถงทางเดิน ซ่งถิงซีเย้ยหยันมุมปาก "ฉันคิดว่า จุดยืนของฉัน คุณคงเห็นแล้ว"
แผ่นหลังจินเฟิ่งซื่อเย็นวาบ
เพราะคำพูดของซ่งถิงซี และเพราะสายตาของเขา
เธอเงยหน้า สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของซ่งถิงซีที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ใช่แล้ว ลูกเขยคนนี้ของเธอ ตั้งแต่วันแรกที่เจอเธอก็รู้ว่า เขาไม่ใช่คนที่ยอมอดทนอะไรได้ง่าย ๆ
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่า ซ่งถิงซีในฐานะหมอ จะลงมือได้โหดร้ายขนาดนี้