เรื่องที่ลืมรวมปฏิทินการทำงานนั้น เป็นความผิดของสวี่อู้เอง
ตอนที่ซ่งถิงซีส่งปฏิทินมาให้ เธอกำลังยุ่งอยู่กับการทำตารางเวร พอโดนขัดจังหวะเข้า ก็ลืมไปเลย
“ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่ต้องรีบ”
ซ่งถิงซีได้ยินเสียงทางฝั่งสวี่อู้ดังหนวกหูนัก จึงถาม “ไกลไหม? ให้ฉันไปรับไหม”
“อยู่ตรงหน้าประตูชุมชนศตวรรษ”
ที่เสียงดังหนวกหู ก็เพราะมีนักเรียนมัธยมคู่หนึ่งที่เพิ่งคบหากันกำลังทะเลาะกันอยู่ข้างๆ เธอ
หนุ่มน้อยถือชามโอเด้งไล่ตามสาวเพื่อขอโทษ ไอร้อนของอาหารทำให้แว่นตาของเขามีไอน้ำเกาะเป็นฝ้าขาว
สวี่อู้มองไปแวบหนึ่ง แล้วถามซ่งถิงซี “ซ่งถิงซี นายกินข้าวหรือยัง?”
“โอเด้ง เผามันหวาน และเกาลัดผัดน้ำตาล นายอยากกินไหม?”
พอถามออกไป สวี่อู้ก็เริ่มรู้สึกเสียใจทันที
ซ่งถิงซีจะกินของพวกนี้หรือ?
“อ่า ไม่กินก็ไม่เป็นไร…”
“โอเด้งก็ได้ ขอบคุณ”
หืม? สวี่อู้ชะงักไปชั่วครู่
กินจริงๆ ด้วยเหรอ?
กลับมาที่ห้องพักเวร หน้าประตูไม่มีใคร
เสี่ยวเซี่ยอยู่เวรกลางคืนวันนี้ พอเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล สวี่อู้ก็ถามเธอ “เมื่อกี้มีใครมาหาฉันไหม?”
“ไม่มีนะ” เสี่ยวเซี่ยส่ายหัว
สวี่อู้หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความหาซ่งถิงซี [ฉันกลับมาแล้ว]
สิบนาทีต่อมา ซ่งถิงซีก็ขึ้นมาพร้อมกับถ้วยนมถั่วเหลืองในมือ
สวี่อู้ยื่นโอเด้งในมือส่งให้เขา
“ขอโทษนะ วันนั้นฉันกำลังยุ่งกับงานพอดี เลยลืมไปเลย”
“ไม่เป็นไร”
ซ่งถิงซีเปิดฝากล่อง เขาไม่ได้หยิบกินตามมารยาท แต่ตั้งใจเลือกอยู่ครึ่งวินาที แล้วหยิบลูกชิ้นปีกนางฟ้าออกมาหนึ่งไม้
“คราวหน้า ฉันจะคอยเตือนเธอเอง”
พอสังเกตว่าสวี่อู้จ้องเขาตลอดเวลา ซ่งถิงซีก็หันมาถาม “เธอกินก่อนไหม?”
“ไม่ล่ะ” สวี่อู้ส่ายหัว “ฉันกินกับเพื่อนมาแล้ว”
ซ่งถิงซีมองสวี่อู้ “แล้วที่เธอมองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง?”