ถึงแม้แพทย์จะลาพักร้อน ก็ยังต้องมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจเยี่ยมผู้ป่วยตามปกติ
เมื่อวานนี้มีผู้ป่วย 6 คนติดต่อกันที่ออกจากห้องผู้ป่วยหนัก ซ่งถิงซีจึงใช้เวลาในการตรวจเยี่ยมนานกว่าทุกวันเล็กน้อย
หลังจากออกจากห้องผู้ป่วย พยาบาลแจ้งให้ซ่งถิงซีทราบว่ามีคนมารอเขาที่ห้องทำงาน
คนที่มาคือซ่งยี่อัน
ตอนที่ซ่งถิงซีเดินเข้าประตู เขานั่งพิงโต๊ะทำงาน กำลังเล่นเกมอยู่ เสียงดังมาก
"ลงมาจากโต๊ะ แล้วปิดเสียงมือถือซะ" ซ่งถิงซีเดินไปหา แล้วใช้แฟ้มเอกสารตีที่ขาซ่งยี่อันเบา ๆ
"มาหาฉันมีอะไร?"
"ไม่มีอะไรก็หาคุณไม่ได้เหรอ?" ซ่งยี่อันมองไปที่ประตู
ทำเป็นลับ ๆ ล่อ ๆ
"คุณป้าใหญ่บอกว่าพี่สะใภ้ทำงานโรงพยาบาลเดียวกับคุณ เมื่อกี้ผมเดินวนรอบนอกตั้งนาน แต่ไม่เห็นพี่สะใภ้ที่สวยเหมือนนางฟ้าเลย"
"พี่สะใภ้อยู่ไหน? ขอไปดูหน้าหน่อย"
ซ่งถิงซีไม่อยากสนองความอยากรู้ของเขา
ซ่งยี่อันทำเสียงออดอ้อน "เอ้อ ผมมีเรื่องจริง ๆ โอเคไหม คุณป้าใหญ่ให้ผมเอาของกินมาให้พี่สะใภ้ ผมต้องกลับไปรายงานผล"
ซ่งถิงซีมองเขาหนึ่งครั้ง "วางของไว้ เดี๋ยวฉันส่งให้เอง"
แบบนี้ยังไงก็ไม่ได้เจอตัว
ซ่งยี่อันยอมแพ้ทันที "งั้นวันนี้พี่จะทำอะไรล่ะ?"
"ดูสถานการณ์ก่อน" ซ่งถิงซีไม่ได้บอกว่ามีธุระหรือว่าง
โทรศัพท์ในกระเป๋าไม่ดังเลย หลังจากเปลี่ยนเสื้อคลุมตัวนอก เขาหยิบออกมาดู ยืนยันว่าไม่มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
แล้วค่อยปิดประตูห้องทำงาน
"อย่าดูสถานการณ์สิ" ซ่งยี่อันวิ่งตามออกมา รบเร้าถาม
"บ่ายนี้ที่สนามแข่งจินกั่งมีแข่งรถ พี่ไม่ว่างเราสองคนไปแข่งสักรอบไงล่ะ?"
พี่น้องสองคนนิสัยคนหนึ่งนิ่งคนหนึ่งคล่องแคล่ว
สิ่งเดียวที่ชอบเหมือนกัน คือการแข่งรถ
ซ่งถิงซีฝีมือดี ไปสนามแข่งกับพี่ชาย สุดเท่!