รถสตาร์ทติด
รู้สึกผิดต่อเหวินเทียนอยู่บ้าง สวี่อู้ไม่กล้าหันไปมองสีหน้าของซ่งถิงซีอยู่นาน
จนรถแล่นออกจากประตูโรงพยาบาล
เธอถึงได้เม้มริมฝีปาก พูดยืมคำของเริ่นเสี่ยวซีว่า “ทุกคนต่างก็ชื่นชมคุณมาก เลยซื้อรุ่นเดียวกัน คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
“ไม่ว่าอะไร”
ซ่งถิงซีพูด “วางใจ ฉันไม่ด่าใคร”
รถแล่นตรงไปจนถึงหน้าสำนักงานทะเบียน
รถจอดสนิท ซ่งถิงซีให้สวี่อู้เปิดกล่องเก็บของที่คอนโซลหน้าเปิดหาของ
“ข้างในมีซองเอกสารใส ช่วยหยิบให้หน่อย”
ซองเอกสารอยู่ด้านบนสุดพอดี
เป็นซองใส สวี่อู้หยิบออกมา อดไม่ได้ที่จะเห็นด้านในเป็น《สัญญาแบ่งทรัพย์สินในคู่สมรส》
แถมรถก็จอดอยู่หน้าสำนักงานทะเบียนพอดี
สวี่อู้ถามซ่งถิงซี “เราจะมาทำการรับรองทรัพย์สินกันเหรอ?”
“อืม รับรองกรรมสิทธิ์ของบ้านไม่กี่หลังนั้น”
ซ่งถิงซีล็อกรถแล้วพาสวี่อู้เดินเข้าไปในโถง
เขาอธิบายว่า “คุณนายเหวินบอกว่า จดทะเบียนสมรสมาก่อน หากทำแค่โอนกรรมสิทธิ์บ้าน ทางกฎหมายอาจมีความเสี่ยงที่จะถูกเพิกถอนได้”
ริมฝีปากสวี่อู้ขยับ อยากจะบอกว่าไม่ต้อง
แต่ซ่งถิงซีกลับพูดว่า “สวี่อู้ แต่งงานกันแล้ว ฉันไม่ได้เล่นเป็นพ่อแม่ลูกกับเธอ”
“อะไรที่ควรมี เธอก็รับไว้อย่างสบายใจเถอะ”
พูดจบ เขาก็พาสวี่อู้เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์หนึ่ง
เพื่อนเจ้าหน้าที่รับรองของซ่งยี่อันได้เบิกคิวไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว