สมองปลอดโปร่งขึ้นมาในพริบตา สวี่อู้เบิกตากว้างทันที!
แล้วก็พบว่า มือของตัวเองที่กำแน่นอยู่นั้น ไม่ใช่ผ้าปูเตียงเลยสักนิด
แต่เป็นเสื้อเชิ้ตของซ่งถิงซีต่างหาก!
ซ่งถิงซีเอนพิงหัวเตียง หลับตาอยู่ เสื้อผ้าที่ใส่ยังเป็นชุดเดิมจากบาร์เมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าโดนเธอดึงไว้แบบนี้จนนอนหลับไปทั้งคืน
อาจจะนอนไม่ค่อยสบาย สวี่อู้จ้องเขาไปสองสามวินาที เขาถึงได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้น
“สร่างเมาแล้วเหรอ?” เสียงของซ่งถิงซียังแหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน ท่ามกลางความเงียบสงบยามเช้า ฟังดูมีเสน่ห์มากเป็นพิเศษ
“……อือ” สมองค่อยๆ นึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่ทำเมื่อคืนวาน สวี่อู้รู้สึกตื่นเต้นประหม่านิดหน่อย
“เมื่อคืน ขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไร” ซ่งถิงซีกดขมับเบา ๆ แล้วลุกขึ้น
ครึ่งนาทีต่อมา เขาถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามา ส่งให้เธอ: “ยังไม่สบายอยู่ไหม?”
สวี่อู้กำแก้วน้ำไว้ ส่ายหน้า: “ดีขึ้นแล้ว”
ซ่งถิงซียืนอยู่ข้างเตียง ไม่ไปไหน
สวี่อู้รู้สึกผิดอยู่ในใจ จิบน้ำอุ่นไปคำหนึ่งแล้วพูดขอโทษอีกครั้ง
“เมื่อคืน เกรงใจจริงๆ นะ”
“บอกว่าไม่เป็นไรไง” ซ่งถิงซีจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย
แล้วก้มตัวลง ใช้สองมือยันขอบเตียง มองตาสวี่อู้ “แต่คุณหมอสวี่ รู้หรือเปล่าว่าตัวเองดื่มได้แค่ไหน?”
“หะ?”
สวี่อู้ถูกเขาจ้องจนรู้สึกเก้อเขิน เลยเบนสายตาหนี
สมองนึกไปถึงเรื่องสั้นๆ ที่เคยเห็นผ่านตา: พ่อพาลูกสาวไปดื่มเหล้า ดื่มจนลูกสาวเมา เพื่อจะได้บอกให้รู้ว่าปริมาณที่ดื่มได้สูงสุดของเธอคือเท่าไหร่