สวี่อู้เลิกงานตรงเวลา
แต่ซ่งถิงซีไม่
เขามีผ่าตัดหนึ่งเคส คาดว่าเสร็จประมาณสองทุ่มครึ่ง
เริ่มสี่โมง อากาศข้างนอกเริ่มมีฝนตก
ก่อนขึ้นผ่าตัด ซ่งถิงซีส่งข้อความวีแชทหาสวี่อู้ บอกให้เธอเลิกงานแล้วอย่าเรียกแท็กซี่กลับบ้านคนเดียว ให้รอเขาด้วยกัน
เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็รู้
ยกเว้นผ่าตัดใหญ่ที่ต้องรอถึงดึกดื่น หลังแต่งงานกันมา กิจวัตรของพวกเขาสองคนคือ ใครเลิกงานก่อนก็จะรออีกฝ่ายเสมอ
ซ่งถิงซี: [วันนี้เริ่นเสี่ยวซีไม่ได้เวร เธอถ้าจะเขียนเอกสารก็ไปรอที่ห้องทำงานฉันได้ สงบดี กุญแจฉันวางไว้ที่เคาน์เตอร์พยาบาลแล้ว]
ไปห้องทำงานเขาเหรอ?
ตอนสวี่อู้อยู่เวรกลางคืน ซ่งถิงซีชอบวิ่งไปที่อายุรศาสตร์หัวใจบ่อย ๆ ส่งอาหารเช้าให้
แต่ไปศัลยกรรมหัวใจ? สวี่อู้ไม่เคยไป
เธอคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง วันนี้ต้องเขียนเอกสารจริง ๆ
มีห้องทำงานส่วนตัว ประสิทธิภาพการทำงานน่าจะสูงกว่า จริงด้วย
สวี่อู้: [ได้ งั้นฉันเลิกงานแล้วจะไป]
หลังจากส่งข้อความนี้ไป สวี่อู้ก็อดสงสัยไม่ได้: [ซ่งถิงซี เธอรู้ได้ยังไงว่าเริ่นเสี่ยวซีวันนี้ไม่ได้เวร?]
ป้าย “กำลังพิมพ์…” กระตุกอยู่ครู่หนึ่ง
ซ่งถิงซีโทรวิดีโอตรงมาเลย
ฟังเสียงจากลำโพง ซ่งถิงซีดูเหมือนกำลังเดินไปที่ห้องผ่าตัด
เสียงรบกวนรอบข้างดังมาก ทำให้เสียงของซ่งถิงซีฟังดูแหบพร่า ทุ้มต่ำและเซ็กซี่กว่าตอนคุยกันต่อหน้าเล็กน้อย
ซ่งถิงซี: “เพราะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณหมอสวี่ ฉันจะให้ความสนใจเอง”
“...” โหดไปเลย สวี่อู้บ่นเบา ๆ
ซ่งถิงซีไม่ได้ยิน หัวเราะเบา ๆ ในลำคอสองที
“ความหมายของฉันคือ แนะนำให้คุณหมอสวี่ใช้มาตรฐานเดียวกันกับตัวเองด้วยจะดีกว่า”