บ้านเกิดเรื่องวุ่นวายซ้อนกันหลายอย่างติดต่อกัน จินเฟิ่งซื่ออาศัยจังหวะไปตักน้ำ เดินออกไปที่ทางเดินเพื่อหายใจ
บันไดหนีไฟไม่มีเครื่องปรับอากาศ เธอยืนได้ไม่กี่วินาทีก็รู้สึกว่าเหงื่อชุ่มตัวจนหนาวเย็น
ฤดูใบไม้ผลิ ไม่ควรหนาวขนาดนี้
จินเฟิ่งซื่อถูแขนทั้งสองข้าง พูดไม่ถูกว่าความหนาวนี้ออกมาจากกระดูกจริง ๆ หรือว่าอากาศเย็นลงจริง ๆ
เธอเอนหลังพิงกำแพง ใบหน้าที่ไม่ได้พักผ่อนมาสองวัน แม้จะพยายามซ่อนความเหนื่อยล้าแค่ไหนก็ไม่อาจปิดบังได้
ไม่รู้ว่าเพราะบรรยากาศที่เหมือน ๆ กัน วันสองวันนี้ตอนที่เธออยู่หน้าห้องไอซียูด้วยความกังวล ในหัวก็มักจะนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมา
นั่นมันยี่สิบปีก่อนแล้ว เธอคิดว่าตัวเองลืมไปแล้วเสียอีก
ฉากแทบจะเหมือนกันทุกอย่าง พ่อของสวี่อู้ก็เคยถูกช่วยชีวิตแบบนี้มาก่อน
ตอนนั้นเธอยังสาว ไร้เงิน และไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง
แต่วันนี้ที่ทบทวน เธอกลับรู้สึกว่าตอนนั้นไม่ได้ยากลำบากเท่าตอนนี้
บางทีอาจเป็นเพราะสวี่อู้ตัวน้อย ๆ ในตอนนั้น เป็นกำลังใจที่ใหญ่หลวงให้เธอ
ทุกครั้งที่นึกถึงจุดนี้ เธอก็จะจมอยู่กับความคิดนั้นไม่ยอมออกมา
เธอไม่เข้าใจ ในเมื่อชะตากรรมเดียวกันแท้ ๆ ทำไมลูกสาวคนเล็กที่เธอเลี้ยงดูมาอย่างดีถึงได้แตกต่างจากสวี่อู้มากขนาดนั้น
หลายปีมานี้เธอไม่เคยไม่เสียใจเลย
ตอนที่เวินอวี่กลั่นแกล้งสวี่อู้ทั้งทางตรงและทางอ้อม เธอก็เคยคิดจะช่วยสวี่อู้สักครั้ง