คราวนี้สิ่งที่เวินอวี่เตรียมจะแจ้งความก็คือซ่งถิงซี
โรงพยาบาลในเครือแบบนี้ ถ้าไม่มีเส้นสาย ก็ไม่มีทางได้อยู่ห้องเดี่ยว
ตระกูลเวินนั้นรวย แต่เส้นสายในโรงพยาบาล จริง ๆ แล้วไม่มีเลย
เวินจื่อเยวียนจึงถูกจัดให้อยู่ห้องพักรวมสองเตียง
ข้างๆ เตียงที่อยู่ติดกัน ก็คือหญิงวัยกลางคนคนนั้นที่เคยมาพูดปลอบใจเธอหน้าห้องไอซียูวันนั้น
รู้จักกันในนามหวังชุยฟาง เป็นคนต่างถิ่นที่มารักษาที่นี่
หวังชุยฟางเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายและเสียงดังมาก
อยู่ห้องรวมสองเตียงก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่แล้ว เวินอวี่ไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับเธอ จึงยืนเบ้หน้าเสียเชิงรังเกียจอยู่ที่หน้าประตูห้อง
ในห้อง หวังชุยฟางกำลังคุยเล่นกับจินเฟิ่งซื่อ
หวังชุยฟางถามว่า "หนูได้ยินพยาบาลบอกว่า ลูกสาวของพี่ทำงานอยู่โรงพยาบาลนี้ด้วยหรือคะ?"
ห้าวันแล้ว สวี่อู้ไม่ได้มาแม้แต่ครั้งเดียว
สีหน้าจินเฟิ่งซื่อดูไม่ค่อยอยู่สุขนัก เธอตอบ "อืม" เสียงแผ่วเบา
"ทั้งลูกสาวและลูกเขยก็อยู่ที่นี่"
พอหวังชุยฟางฟังจบ ก็ร้อง "แม่เจ้า!" ขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงอิจฉา "แบบนั้นพี่มีบุญวาสนามากเลยนะคะ! ต่อไปทั้งครอบครัวเวลาป่วยจะได้ไม่ต้องเป็นกังวลแล้วสิคะ?"
จินเฟิ่งซื่อพยักหน้าเงียบ ๆ
พูดมาถึงตรงนี้ หวังชุยฟางก็เอ่ยขึ้นว่า "พี่สาว พี่ไม่รู้นะคะ คนต่างถิ่นอย่างเราเวลาจะมารักษาที่โรงพยาบาลในเครือนี่มันยากมาก ๆ เลยนะ!"
"โรงพยาบาลใหญ่ ๆ แบบนี้ นัดคิวได้ยากมาก หนูต้องฝากหัวหน้าแผนกของทางนั้น ช่วยส่งตัวมารักษาต่อที่นี่ได้"