โรงพยาบาลในเครือเป็นโรงพยาบาลที่เน้นการสอน
หัวหน้าแผนกหลายคนในแผนกวิชานอกจากงานวิจัยและสอนงานแล้ว ยังต้องรับผิดชอบงานสอนบางส่วนด้วย
ซ่งถิงซีเพิ่งมาช่วงครึ่งปีแรก ยังไม่ได้ถูกจัดให้ทำงานส่วนนี้
หลังปีใหม่ พอแผนกไม่ยุ่ง ซ่งถิงซีก็เริ่มปรับตัวเข้ากับงานในประเทศได้แล้ว งานสอนจึงเริ่มจัดขึ้น
คืนวันเสาร์ สองคนทำงานด้วยกันในห้องหนังสือ
สวี่อู้ลุกขึ้นไปเติมน้ำกลับมา เดินผ่านซ่งถิงซี สายตาก็พลันไปสะดุดกับสไลด์การสอนบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยไม่ตั้งใจ
จึงถามขึ้นว่า “อาทิตย์นี้มีงานสอนเหรอ?”
ซ่งถิงซีเงยหน้าขึ้น “อืม ได้รับจัดคาบเรียนหนึ่งคาบใหญ่”
เขาคว้าเอวสวี่อู้มาอย่างกับมือ ไม่รอช้า ใช้แก้วน้ำในมือเธอจิบน้ำหนึ่งอึดใจ
ลูกกระเดือกขยับ สวี่อู้หายใจติดขัดขึ้นมาทันที
ซ่งถิงซีดื่มแค่เล็กน้อยก็วาง ฉุกคิดขึ้นมาได้เลยถาม “ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยเก่าของเธอใช่ไหม?”
“ใช่” สวี่อู้พยักหน้า “ฉันเรียนหลักสูตร 8 ปี”
ซ่งถิงซีฮัมเสียงต่ำในลำคอ เอามือค้ำคางมองมา น้ำเสียงเบาและช้า ถามต่อ “งั้นพรุ่งนี้เธอไม่ไปทำงาน รึเปล่า อยากกลับไปเยี่ยมมหาวิทยาลัยเก่าไหม?”
นี่คือชวนเธอไปเรียนด้วยกัน
สวี่อู้ไม่คิดจะปฏิเสธเลย “ไม่ดีกว่า”
“ช่วงนี้กะดึกบ่อย ฉันขอตื่นสายหน่อย”
“ก็ได้”
คาบของเขาเป็นคาบแปดโมงเช้า ต้องตื่นเช้าจริง ๆ
ซ่งถิงซีไม่ได้ฝืนใจสวี่อู้
วันรุ่งขึ้น พยากรณ์อากาศว่ามีเมฆมาก แต่ไม่มีฝน