[พวกเราฟังครูป่าครับ/ค่ะ เชื่อมั่นในความเป็นมืออาชีพของครูป่า!]
[ใช่ครับ/ค่ะ ครูป่า จัดการตามที่ครูป่าเห็นสมควรเลย!]
[สนับสนุนครูป่า เชื่อมั่นครูป่า!]
ไม่นาน ในกลุ่มก็แทบจะเป็นข้อความเชียร์เต็มหน้าจอ
หลินชิงอวี๋ยิ้มอย่างจนใจ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร
เป็นครูป่ามาปีกว่า ตอนแรก ๆ ก็เคยซาบซึ้งกับคำอวยพรวันหยุดที่ผู้ปกครองส่งกันมา ตอนนี้เริ่มชินชาแล้ว
ปกติกลุ่มที่มีครูป่าอยู่ พวกผู้ปกครองไม่กล้าพูดความจริง
พวกเขามีแต่ประจบ กลัวว่าถ้าส่งข้อความช้า ต่อไปครูป่าจะไม่เมตตาลูกตัวเอง
แต่หลินชิงอวี๋ก็ยังตอบกลับไปอย่างสุภาพว่า: [ขอบคุณผู้ปกครองทุกท่านที่เข้าใจและสนับสนุนนะคะ]
ก็จริงอย่างที่คิด ในกลุ่มผู้ปกครองอีกกลุ่ม แม่ของเการุ่ยซึ่งเป็นคนแรกที่ตอบกลับเมื่อกี้ ส่งข้อความมาไม่นาน
[เด็กห้องเราพื้นฐานดีเหรอ? ห้องคิง พื้นฐานจะไม่ดีได้ไง! เฮ้อ ฝากเด็ก ๆ ไว้กับครูป่าสาวประสบการณ์น้อยแบบนี้ ไม่รู้จะเกิดเรื่องรึเปล่า!]
[แม่ของเการุ่ย จำได้ว่าเมื่อกี้คุณดูเหมือนเป็นคนแรกที่ส่งข้อความสนับสนุนครูป่านะ]
แม่ของเการุ่ย: [จะไม่สนับสนุนได้ไงล่ะ? ลูกเราอยู่ในกำมือเขา!]
[ฉันเห็นด้วยกับแม่ของเการุ่ย! ฉันก็มีข้อข้องใจ! ตอนนี้เด็ก ๆ อยู่ ป.4 แล้ว ไม่ใช่ ป.1 ป.2 นะ! ใกล้อีกนิดก็จะขึ้น ม.1 แล้ว!]
[ทุกคนรอดูไปก่อนเถอะ ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก เด็กห้องเราสอบกลางภาควิชาภาษาไทยได้ที่หนึ่งทั้งระดับชั้นไม่ใช่เหรอ?]