เมื่อนึกถึงคำพูดของเฉินเหมียนเหมียน หลินชิงอวี๋ก็กัดฟันยื่นมือไปถอดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนร่างของลู่ซวิน
ระหว่างนั้น เธอแทบจะหลับตาตลอด ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมอง
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอจึงประคองลู่ซวินลงไปนอนในอ่างน้ำ
ร่างของลู่ซวินจมอยู่ใต้น้ำเกือบทั้งตัว ไอร้อนลอยอบอวล ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน
แผ่นหลังของเขาพิงอยู่กับขอบอ่าง มือข้างหนึ่งเท้าบนขอบอ่าง กำหมัดแน่น
ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องอดกลั้นมากแค่ไหน ถึงไม่เผลอเอาตัวเธอในตอนที่มือเล็กอ่อนนุ่มนั่นสัมผัสเขาเมื่อครู่
สูดลมหายใจเข้าลึก ระงับแรงกระตุ้นแล้ว ลู่ซวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วไงต่อ"
หลินชิงอวี๋เข้าใจทันที รีบบีบเจลอาบน้ำออกมา ใช้มือนวดเบา ๆ ไปตามแขน หัวไหล่ และแผ่นหลังของเขา แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาช่วยขัดถูอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับภรรยาตัวน้อยที่ยอมทำงานหนักโดยไม่ปริปากบ่น
แต่ยิ่งเธอขยันมากเท่าไหร่ ก็กลับเห็นใบหน้าของลู่ซวินยิ่งดำคล้ำมากขึ้นเท่านั้น
หลินชิงอวี๋พยายามอยู่สักพักใหญ่ ก็หมดแรง ปล่อยไหล่ตกลง เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ "คุณโกรธฉันอยู่หรือเปล่า"
"โกรธสิ" ลู่ซวินตอบเสียงเย็น รับคำอย่างไม่อ้อมค้อม
หลินชิงอวี๋ได้ยินดังนั้น แทบจะในวินาทีนั้นขอบตาก็แดงก่ำ ก้มหน้ากล่าวขอโทษโดยไม่รู้ตัว "ขอโทษนะ"
ลู่ซวินเห็นขอบตาสีเลือดหมูของเธอ ก็เกือบจะเสียอาการในวินาทีนั้นเหมือนกัน
ใบหน้าที่เคร่งขรึมในตอนแรกพลันตื่นตระหนกขึ้นมา รีบยื่นมือดึงคนเข้ามาในน้ำ กอดไว้ในอ้อมกอด ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "จะร้องไห้ทำไม ผมยังไม่ได้ว่าเธอเลยสักหน่อย"
หลินชิงอวี๋ขอบตาแดงก่ำ ดื้อรั้นเถียง "เปล่าร้องนะ"
"อ้อ เหรอ ใช่ ๆ ไม่ได้ร้องก็ได้ แค่ขอบตาแดงเอง" ลู่ซวินหัวเราะแห้ง รู้สึกจนปัญญานิด ๆ ดูเหมือนดุเมียไม่ได้จริง ๆ "แล้วคิดอะไรอยู่ เรื่องอะไรถึงได้น้อยใจขนาดนี้"