หลินชิงอวี๋หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เขินอายพลางยกเหล้าผูกแขนขึ้นดื่ม แล้วเข็นลู่ซวินไปที่เตียง
จริงๆ แล้ว ตอนแรกเธอตั้งใจจะปฏิเสธ
ประสบการณ์เมื่อคืนที่ลู่ซวินมอบให้เธอนั้นไม่ค่อยสบายตัวนัก แถมยังรู้สึกหวาดกลัวและกลัวอยู่บ้าง ดังนั้นตอนอาบน้ำ เธอจึงตั้งใจเลือกชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มหลวมๆ แบบอนุรักษ์นิยม
แต่พอคิดถึงว่าเย็นนี้ลู่ซวินทำให้เธอประหลาดใจและซาบซึ้งมากมายเหลือเกิน เธอก็ใจอ่อนไม่กล้าปฏิเสธเขา
ตอนนี้ หลินชิงอวี๋นอนแผ่บนเตียงอย่างประหม่า รู้สึกว่าตัวเองในชุดนอนพิมพ์ลายการ์ตูนนี่ดูซื่อบื้อสุดๆ ไปเลย
ไม่รู้เลยว่าผู้ชายวัยผู้ใหญ่สุขุมอย่างลู่ซวินจะกัดกินเธอในสภาพนี้ลงได้ยังไง
ฟูกที่นอนยุบตัวลงกะทันหัน หลินชิงอวี๋รู้สึกถึงความผิดปกติ มองไปที่ลู่ซวิน
"ขาของคุณ"
ลู่ซวิน: ...
พลาดแล้ว
ตื่นเต้นเกินไป เลยขึ้นเตียงเองซะได้!
พอถูกหลินชิงอวี๋เตือน ลู่ซวินก็ทำท่าเหมือนต้องออกแรงใช้สองแขนยันฟูกที่นอนอย่างทุลักทุเล แล้วอธิบาย
"ก็แค่หน้าแข้งไม่มีความรู้สึก ใช้แขนยันตัวอยู่ ขึ้นเตียงนอนเองได้ ลงจากเตียงนั่งวีลแชร์ได้ ใช้ชีวิตประจำวันได้น่ะ"
หลินชิงอวี๋ได้ยินว่า "ใช้ชีวิตประจำวันได้" สีหน้าเจือความเก้อเขินเล็กน้อย "ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น เมื่อกี้ฉันแค่ตกใจมากไปหน่อย"
"ไม่เป็นไร สภาพร่างกายของสามี ภรรยาก็ควรรู้ไว้จริงๆ แหละ เป็นความผิดฉันเอง ที่ไม่ได้คุยกับเธอ"
หลินชิงอวี๋ไม่คิดว่าลู่ซวินจะพูดแบบนี้ ใจพลันอุ่นวาบ ตรงหน้าก็มีเงามืดทาบลงมา