หลี่เจียวที่อยู่ในออฟฟิศเดียวกันสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินชิงอวี๋อย่างรวดเร็ว จึงเดินเข้าไปคลี่คลายสถานการณ์ด้วยรอยยิ้ม
“พอเถอะ เหมียนเหมียน เธอพูดซะเยอะไม่ยอมให้อวี๋เอ๋อร์ได้มีโอกาสพูดบ้างเลย พวกเรากินลูกอมแต่งงานกันก่อน แล้วให้อวี๋เอ๋อร์เล่าให้ฟังอย่างละเอียดดีกว่า”
หลี่เจียว เฉินเหมียนเหมียน และหลินชิงอวี๋ สามคนเป็นอาจารย์ใหม่ที่เข้ามาในโรงเรียนรุ่นเดียวกัน ปกติสนิทสนมกันดี
หลินชิงอวี๋มองเธอด้วยความซาบซึ้ง
หลี่เจียวหัวเราะเบาๆ แล้วกุมมือเธอไว้ “เธอน่ะ จะแสดงความยินดีก็ต้องแสดงความยินดี แต่ที่พวกเราเพิ่งแสดงความยินดีไปไม่ใช่เรื่องนี้”
หลินชิงอวี๋ฟังแล้วงุนงง
หลี่เจียวยิ้มพลางอธิบาย “พวกเรากำลังพูดถึงเรื่องการแข่งขันการสอนสาธารณะของเขตครั้งที่แล้ว เธอได้ที่หนึ่ง ตอนนี้เหลือแค่การโหวตทางออนไลน์ ตำแหน่งอาจารย์ดีเด่นของเมืองเธอก็จะได้แน่ๆ”
หลินชิงอวี๋มองหลี่เจียวด้วยความประหลาดใจ เธอมั่นใจว่าความสามารถของตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร แต่การได้คะแนนรวมที่หนึ่งก็ยังทำให้เธอแปลกใจอยู่บ้าง
ไม่นานนัก เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก จึงก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
ที่แท้เมื่อกี้เธอเข้าใจพวกเขาผิดไปเอง
หลี่เจียวรู้ว่าเธอเพิ่งจะนึกออกตอนนี้ จึงเอาศอกกระทุ้งเธอ “เร็วเข้า เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ ว่าขอแต่งงานกันยังไง”
“ชิ~ ไอ้ลู่เหยียนน่ะเหรอ พอกันที จะโรแมนติกได้แค่ไหนกัน” เฉินเหมียนเหมียนเคี้ยวช็อกโกแลตพลางพูดอย่างไม่สนใจ
“ไม่ใช่เขาหรอก” เมื่อพูดถึงลู่เหยียน ใจของหลินชิงอวี๋ก็บีบรัดขึ้นมาทันที แต่สีหน้ากลับพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ พลางอธิบาย “เป็นคู่หมายที่ผู้ใหญ่ที่บ้าน... จัดหาให้ เห็นว่าเหมาะสมกัน ก็เลยตามกระแส แต่งสายฟ้าแลบเสียหน่อย”