ไม่นาน ลู่เหยียนก็ตั้งสติได้ “คุณอา ตอนนี้คุณอยู่ที่บ้านใหญ่สินะครับ!”
ลู่ซวินไม่ตอบ ได้แต่ถามว่า “มีอะไร?”
“ผมหาอวี๋เอ๋อร์ครับ”
“นายหาอวี๋เอ๋อร์เรื่องอะไร?” น้ำเสียงลู่ซวินทุ้มลงหลายส่วน
ลู่เหยียนเป็นรุ่นน้อง ปกติก็เกรงกลัวความน่าเกรงขามของคุณอาผู้นี้ พอได้ยินเสียงทุ้มเย็น ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ถึงกับรู้สึกเหมือนกำลังรบกวนภรรยาของคุณอา!
แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดได้ว่า ตัวเองก็โตป่านนี้แล้ว และการตามหาแฟนตัวเองมันผิดตรงไหน เขาจึงเอ่ยปากอย่างเขินอาย
“คุณอาครับ ผมคิดถึงอวี๋เอ๋อร์ และวันนี้ที่เรานี่เจอโบราณวัตถุพิเศษมาก ๆ หลายชิ้น ผมเลยอยากแชร์ให้อวี๋เอ๋อร์ฟังครับ”
พอพูดถึงโบราณคดี ดวงตาลู่เหยียนก็เต็มไปด้วยประกายทอง
“จริงสิครับ คุณอา แล้วอวี๋เอ๋อร์ล่ะ? เธอไปทำอะไร? ทำไมมือถือถึงอยู่กับคุณครับ?”
“อวี๋เอ๋อร์กำลังอาบน้ำ”
เสียงท้ายประโยคของลู่ซวินเพิ่งขาดหาย ปลายสายก็มีเสียงผู้หญิงดังแทรกมา
“ศิษย์พี่ลู่! มาเร็วเข้า! มีการค้นพบใหม่อีกแล้ว!”
สีหน้าลู่เหยียนดีใจ รีบบอกลู่ซวินว่า “คุณอา งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ผมวางสายแล้ว”
พูดจบ ลู่เหยียนก็กดวางสายเร็วปรื๋อ แล้วรีบตามน้องร่วมสำนักไปดูการค้นพบใหม่
ลู่ซวินจ้องหน้าจอที่มืดสนิท แล้วยกยิ้มมุมปาก
ไอ้ซื่อบื้อ
เห็นเขาใส่เสื้อคลุมอาบน้ำรับโทรศัพท์ของอวี๋เอ๋อร์ก็ยังไม่เอะใจอะไรเลย
ถ้าเป็นเขาล่ะก็บินตรงด้วยเฮลิคอปเตอร์ไปหาแล้ว!
ลู่ซวินยิ้มเยาะพลางจะวางมือถือลง ก็เห็นหลินชิงอวี๋ที่เพิ่งก้าวออกจากประตูห้องน้ำมองเขาอย่างจับผิด