"มะ...ไม่มีอะไร" หลินชิงอวี๋ยิ้มจืดจาง กดทับความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับลู่เหยียนไว้
แต่ยิ่งเก็บกั้น ความทรงจำก็ยิ่งพรั่งพรูออกมา
คำสาบานของลู่เหยียน คำหวานที่ลู่เหยียนเคยพูด ทุกประโยคกลายเป็นดาบแหลมคม กรีดลงบนหัวใจของเธอ
ดวงตาร้อนผ่าว หลินชิงอวี๋รีบเบือนหน้าหนี แกล้งมองออกไปนอกหน้าต่าง
ลู่ซวินหันมามองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าครึ้มลงหลายส่วน ในใจพลันรู้สึกหวาดหวั่นอย่างไม่มีสาเหตุ
กลับถึงอพาร์ตเมนต์ หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ หลินชิงอวี๋อืดอาดยืดยาดไม่ยอมขึ้นเตียง
"คุณพักก่อนเถอะ ฉันยังเตรียมการสอนไม่เสร็จ" ระหว่างพูด หลินชิงอวี๋รู้สึกผิดในใจเล็กน้อย
"อืม" ลู่ซวินย่อมดูออกถึงการต่อต้านและห่างเหินของเธอ ตอบรับเรียบ ๆ แล้วเอนตัวลงนอน
หลินชิงอวี๋เปิดโน้ตบุ๊กเตรียมสอน ชำเลืองไปทางเตียงตลอด จนกระทั่งคิดว่าลู่ซวินหลับแล้ว ถึงเปิดผ้าห่มเข้าไปนอน
แต่ทันทีที่หลังสัมผัสฟูก ร่างก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอด
ร่างของเธอสั่นสะท้าน น้ำเสียงเจือความตื่นตระหนก "คุณยังไม่นอนอีกเหรอ"
"อืม รอเธออยู่" พูดจบ ลู่ซวินก็ก้มลงจูบเธอ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่มของหลินชิงอวี๋
หลินชิงอวี๋บิดตัวไปมา ไม่อยากให้ความร่วมมือเท่าไหร่
ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าเป็นหน้าที่ แต่คืนนี้เธอไม่อยาก
ความทรงจำเกี่ยวกับลู่เหยียนยังคงวนเวียนในหัวเธอ เธอทำใจให้มีสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นไม่ได้...