เธอไม่เหมาะสมตรงไหนกัน?!
แล้วทำไมผู้ปกครองพวกนี้ต้องมานินทาให้รายต่อหน้าลูก ๆ ด้วย!
หลินชิงอวี๋ทั้งโกรธทั้งขุ่นเคือง รู้สึกใจแทบจะทนไม่ไหว
เด็กผู้หญิงคนนั้นรออยู่นาน ในแววตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย พูดอย่างเสียใจว่า "ครูหลิน พวกหนูเสียดายคุณมากเลยนะ! แต่...คุณแม่ในห้องบอกว่า ต้องไล่คุณให้ออก เพราะคุณจะยั่วยวนคุณพ่อของพวกหนู ทำให้พวกหนูไม่มีพ่อ ครูจะเป็นแบบนั้นไหม?"
"ครูไม่มีทางเป็นแบบนั้น!" หลินชิงอวี๋ตอบอย่างหนักแน่น
แต่พอตอบไป น้ำตาก็แทบจะไหลออกมา
ไม่คิดว่า เด็กผู้หญิงคนนั้นจะยิ้มออกมาได้อย่างดีใจ
"หนูว่าแล้วว่าครูไม่มีทางเป็นแบบนั้น"
พูดจบ เธอก็เดินกลับห้องเรียนอย่างพอใจทันเสียงกริ่งเข้าเรียน
ท่าทางแบบนั้น เหมือนกับว่าการเชื่อมั่นในตัวครูไม่ให้พังทลายนั้นสำคัญกว่าการที่ครูจะยังสอนพวกเธอต่อไปได้หรือไม่
คนอย่างหลินชิงอวี๋จะไม่เข้าใจเรื่องนี้ได้ยังไง?
ตอนเด็ก เธอเองก็เคยเห็นพ่อเป็นวีรบุรุษ เป็นภูเขาลูกใหญ่ที่พึ่งพิงได้อย่างมั่นคง
แต่หลังจากเจอความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเชื่อนั้นก็พังทลายลง
และความรู้สึกที่ความเชื่อพังทลาย มันน่ากลัวยิ่งกว่าการสูญเสียอะไรไปเสียอีก
หลินชิงอวี๋ไม่อยากทำให้เด็ก ๆ ผิดหวัง
การย้ายห้องเป็นเรื่องเล็ก แต่เธอจะทำให้เด็ก ๆ สูญเสียความเชื่อมั่นไม่ได้ และจะให้ตัวเองต้องมารับข้อกล่าวหาที่ไม่เป็นธรรมก็ไม่ได้!
สัญชาตญาณบอกเธอว่า ต้องมีอะไรสักอย่างผิดพลาด สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือหาจุดที่ผิดพลาดนั้นให้เจอ แล้วแก้มัน!