ผู้ปกครองคนนั้นเล็งไปที่หวังเหมย โดยไม่ได้สังเกตความตกใจของหลินชิงอวี๋ จึงพูดจาแขวะต่อไป
"แต่… บางคนนะ… เงินเดือนก็น้อย แต่ใส่เสื้อนอกแพงแบบนี้ คงไม่ได้โกงเงินที่ไหนมาใช้ล่ะ?"
พอได้ยินผู้ปกครองบอกใบ้ว่าตัวเองทุจริต หวังเหมยก็หน้าซีดเผือดทันที รีบอธิบาย "ฉะ…ฉันไม่ได้ใส่ของแบรนด์ V นะ! เพื่อนสนิทให้มา บอกว่าราคาแค่พันกว่า ๆ ไม่ได้… ไม่ได้แพงขนาดนั้น"
ที่หวังเหมยพูดก็จริงอยู่ เสื้อตัวนี้เธอซื้อของเกรดเอ ราคาก็แค่พันกว่า ๆ
"โอ้—" ผู้ปกครองคนนั้นลากเสียงยาว "ที่แท้ก็ของเกรดเอนี่เอง! อย่างนี้ก็ว่ากันได้แล้ว"
พูดพลาง ผู้ปกครองทั้งสองก็มองหลินชิงอวี๋อย่างลึกซึ้ง "เสื้อของครูหลินนี่ ใส่แล้วดูดีจริง ๆ เลยนะ"
สองคนนั้นทักชมคนละคำแล้วก็เดินคล้องแขนจากไป ทิ้งให้หวังเหมยที่เพิ่งยอมรับว่าใส่ของก็อปปี้ยืนหน้าเห่อร้อนผ่าวอยู่กับที่
ถึงจะเป็นของก็อปปี้ แต่ราคาพันกว่า ๆ นั่น เธอก็คิดอยู่นานกว่าจะยอมควักกระเป๋าซื้อ
อยู่ ๆ ก็โดนคนมาตบหน้าแบบนี้ จะให้ไม่โกรธได้ยังไง!
หวังเหมยหน้าบึ้งตึง หันหลังเดินกระแทกรองเท้าส้นสูงกลับเข้าออฟฟิศตัวเอง
หลินชิงอวี๋เห็นดังนั้นก็ทำท่าจะเดินเข้าออฟฟิศครูต่อ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าก็ถูกเพื่อนร่วมงานกรูเข้ามาล้อมไว้
"อวี๋เอ๋อร์ ขอยืมจับเสื้อหน่อย ยังไม่เคยแตะเสื้อราคาแสนห้าเลยนะ?"
"นั่นสิ ขอเปิดหูเปิดตาหน่อย"