อาทิตย์ละกี่ครั้ง?
หน้าหลินชิงอวี๋แดงก่ำขึ้นมาทันทีราวกับกุ้งเครย์ฟิชสุก
ที่ไหนมีใครถามตรง ๆ แบบนี้กัน!
จากมุมของลู่ซวิน เขาเห็นเพียงใบหูเล็ก ๆ แดงระเรื่อ ขอบหูมีขนอ่อนสั้น ๆ ดูน่ารักจนไม่อาจบรรยาย
เขาอดไม่ได้ อมติ่งหูอุ่น ๆ ของหลินชิงอวี๋ไว้เบา ๆ
หลินชิงอวี๋ตอบสนองรุนแรง ร่างกายสั่นสะท้านวาบ
ลู่ซวินดูพอใจกับปฏิกิริยาของเธอมาก หัวเราะเสียงต่ำ: "คุณผู้หญิงลู่ ยังไม่ได้บอกผมเลยนะ อาทิตย์นึงกลับห้องได้กี่ครั้ง?"
"หา? เมื่อกี้คุณพูดเรื่องนี้นี่เองเหรอ?" หลินชิงอวี๋หลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันคิด
พอพูดออกไปแล้ว เธอแทบอยากกัดลิ้นตัวเองทิ้ง
ลู่ซวินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะอย่างเบิกบาน: "แล้วคุณผู้หญิงลู่คิดว่าเรื่องอะไรล่ะ? ถ้าคุณต้องการ อาทิตย์ละกี่ครั้ง ผมก็จัดให้ได้"
เสียงหัวเราะสดใสของลู่ซวินดังอยู่ข้างหู หลินชิงอวี๋รู้สึกราวกับคลื่นความร้อนซัดสาดบนใบหน้าระลอกแล้วระลอกเล่า
เธอปิดหูไว้ พลางกล่าวอย่างขุ่นเคืองนิด ๆ: "ห้ามพูดอีกแล้ว! ยังไงก็ตามจีบกันต่อให้เมื่อไหร่ ฉันยังไม่ตกลง คุณ…คุณก็เข้าห้องฉันไม่ได้"
ลู่ซวินรู้สึกว่าภรรยาน้อยของเขาน่ารักเกินไปแล้ว
แก้มแดงระเรื่อ ท่าทางเคืองขุ่นอย่างนั้นดันดูน่ารักเสียจนชวนให้อยากกลืนลงท้องไปทั้งตัว
ดูเหมือนเขาจะพบความสนุกใหม่ ได้พบหลินชิงอวี๋คนใหม่ที่มีชีวิตชีวา จึงรีบหวงแหนดึงเธอมากอดแน่นขึ้นอีกนิด แล้วจุมพิตบนท้ายทอยของเธอ กล่าวอย่างเคร่งขรึม: "คุณผู้หญิงลู่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะจีบคุณอย่างจริงจังแน่"