หลินชิงอวี๋ริมฝีปากขยับเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ลู่เหยียนก็พูดขึ้นมาอย่างอดทน
"อวี๋เอ๋อร์ แม่ฉันเป็นผู้ใหญ่ ถ้ามีอะไรที่ทำไม่ดีจริง ๆ เธอก็ยอม ๆ ท่านบ้าง"
"ฉันก็รู้ว่าแม่ฉันทำอะไร ๆ ได้ไม่ค่อยดีนัก แต่คนวัยเดียวกับท่านก็เป็นแบบนั้นกัน"
"ตั้งแต่โบราณมา ความสัมพันธ์แม่สามีกับลูกสะใภ้ก็เป็นเรื่องยากที่สุด แม่ฉันมีลูกชายสุดที่รักอย่างฉันแค่คนเดียว ท่านต้องคิดว่าเธอจะมาแย่งลูกชายท่านไปแน่
แต่อวี๋เอ๋อร์ ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย เธอต้องเข้าใจแม่ฉัน และต้องทำให้ท่านไม่รู้สึกแบบนั้นได้แน่ ๆ ใช่ไหม?"
พูดถึงหลู่หมิงหัว ใจของหลินชิงอวี๋ก็เต็มไปด้วยความแค้น
เธอกัดฟันพูดว่า "ใช่! ต่อไปฉันจะไม่ทำให้ท่านรู้สึกแบบนั้น จะไม่ทำให้ท่านคิดว่าฉันจะแย่งลูกชายท่าน!"
เพราะเธอกับลู่เหยียนไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้วนี่!
"ใช่เลย ในฐานะผู้ชาย การได้เห็นพวกเธอสองคนอยู่กันด้วยดี คือความสุขที่สุดของฉัน"
ลู่เหยียนพูดไม่ทันจบ เฉินเหมียนเหมียนก็ทนฟังไม่ไหวแล้ว แย่งมือถือของหลินชิงอวี๋ไป ตะคอกใส่ไมโครโฟนโดยตรง
"ลู่เหยียน สมองนายป่วยหรือเปล่าวะ!
อวี๋เอ๋อร์แต่งงานแล้ว แต่งงานแล้ว สามีเธอฉันเคยเจอมาแล้ว!
ไม่ใช่หลอก ๆ เลิกนิสัยคิดว่าตัวเองแน่ของนายได้แล้ว!
อวี๋เอ๋อร์ไม่ได้ต้องแต่งกับนายเท่านั้นนะ! เธอสมควรได้สิ่งที่ดีกว่านี้!"
"แล้วเนี่ย นายนี่อ่านหนังสือมากเกินจนโง่ไปแล้วหรือไง!
เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ? บอกว่าวันที่นายไปทำงานต่างเมืองรู้ว่าอวี๋เอ๋อร์เจอเรื่องแบบนั้นแล้วกลัวมาก?