เมื่อได้ยินแม่ของลู่เหยียนคุยโวกับเพื่อน สีหน้าของหลินชิงอวี๋ก็หม่นลง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
"ในเมื่อฮูหยินรองตระกูลลู่ใช้เงินแต่ละเดือนได้ไม่จำกัดวงเงิน เช่นนั้นก็ขอคืนเงินค่ากระเป๋าที่เคยซื้อให้ฉันหน่อย รวมเป็นสามหมื่น"
เสียงพูดเพิ่งเงียบลง ฮูหยินรองตระกูลลู่ หลู่หมิงหัว ก็มองไปยังคนพูดด้วยความตกใจ สีหน้านิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
คุณนายผู้ดีที่อยู่ข้าง ๆ แสดงสีหน้าตกใจปนตื่นเต้นเหมือนได้กินเผือกร้อน ๆ "หมิงหัว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเธอซื้อกระเป๋าแล้วยังติดเงินคนอื่น?"
หลู่หมิงหัวรู้สึกเสียหน้า ส่งสายตาดุดันใส่หลินชิงอวี๋
"ฉันไม่มีทางติดเงินเธอหรอก! ฉัน… ฉันแค่ลืม แล้วอีกอย่าง เมื่อก่อนฉันยังนับว่าเธอเป็นลูกสะใภ้… ซื้อกระเป๋ามากตัญญูว่าที่แม่สามี มันผิดตรงไหน! แค่สามหมื่นเอง!"
หลินชิงอวี๋ยิ้มเย็น "กตัญญูก็คือกตัญญูสิ คนอื่นเขาให้ด้วยความสมัครใจถึงจะเรียกว่ากตัญญู แต่การสั่งให้คนอื่นไปต่อแถวซื้อให้ แถมยังไม่ให้เงินอีก เรียกว่าเห็นแก่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ เรียกว่าหน้าด้าน! ยิ่งไปกว่านั้น ที่คุณติดหนี้ฉันมันไม่ใช่แค่สามหมื่น เงินค่ากระเป๋าใบอื่น ลู่เหยียนโอนแทนคุณให้ฉันแล้ว ในเมื่อคุณรวยขนาดนี้ ก็ขอรบกวนคืนเงินสามหมื่นนั่นให้ฉันด้วย"
พูดพลางหลินชิงอวี๋ก็เปิดโค้ดรับเงินวีแชทในมือถือส่งไปให้
"ให้ก็ได้" หลู่หมิงหัวตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่เปิดวีแชทแล้วสแกนจ่ายเงินให้หลินชิงอวี๋
ติ๊ง มีเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าวีแชท