"นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของเรา เราเองจะจัดการ กินเลี้ยงครั้งนี้พวกเราสองสามีภรรยาเป็นเจ้ามือเอง ถือว่าเป็นการขอบคุณคุณชายต้วนที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์เมื่อกี้"
หลินชิงอวี๋ไม่เหมือนหลินเจียจุ้น เธอไม่มีทางไปประจบสอพลอพวกผู้มีอำนาจพวกนี้
ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอลุกขึ้นยืนตรงแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "อีกอย่าง ถึงสามีของดิฉันจะหมดอำนาจแล้วตอนนี้ แต่เขาอายุมากกว่าคุณ ถ้าคุณไม่อยากเรียกเขาว่าพี่ ก็ขอความกรุณาเรียกเขาว่าคุณชายลู่ด้วย"
ลู่ซวินได้ยินดังนั้น ในแววตาก็แวบผ่านความเห็นชอบ
สมกับเป็นผู้หญิงที่เขามองจริง ๆ ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปเสียจริง!
และคำพูดปกป้องเขาเหล่านี้ ฟังยังไงก็เพราะหู
แต่ต้วนเซียวไป๋นี่สิอยากจะร้องไห้
เขาก็ไม่อยากเป็นตัวร้ายต่อหน้าพี่สะใภ้นี่นา!
แต่ว่าคาแรคเตอร์ของลู่ซวินห้ามดรอปเด็ดขาด!
หลินชิงอวี๋ไม่สนใจสีหน้าซับซ้อนของต้วนเซียวไป๋ ผลักรถเข็นของลู่ซวินออกจากห้องส่วนตัวไปเลย
เพิ่งเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว โจวหนานที่ได้รับข้อความก็รีบร้อนมาถึง
ตามที่ลู่ซวินสั่งไว้ก่อนหน้า โจวหนานเอ่ยขึ้นว่า "คุณชายสามครับ พอดีมีหุ้นส่วนทางธุรกิจสองสามคนอยู่ที่นี่ บอกว่ายังไงก็ต้องขอลูบคมคุณสักหน่อย คุยเรื่องความร่วมมือน่ะครับ"
ไม่ทันที่ลู่ซวินจะอ้าปาก หลินชิงอวี๋ก็พูดอย่างเอาใจใส่ว่า "งั้นคุณไปเลยนะ ดิฉันเดินห้างเองได้ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับเอง"
"ไม่ได้" ลู่ซวินปฏิเสธทันควัน
หลินชิงอวี๋อึ้งไปนิด ก็ได้ยินเขาพูดว่า "แท็กซี่น่ะมีแต่คนขับที่ไม่รู้จักกัน อันตรายนะ ให้คนขับรถจากบ้านพักหลังเก่ามารออยู่ข้างล่างนะครับ อีกเดี๋ยวคุณผู้หญิงอยากกลับเมื่อไหร่ก็โทรให้เขาขับมารับที่ประตูด้านหน้าเลย อยากเดินห้างนานแค่ไหนก็ตามสบาย"