"หลินชิงอวี๋ แกนี่กะอีแก่ไม่รู้เรื่องหรือไง ว่าผัวพิการของแกจะฆ่าฉันให้ตาย!"
"มันเป็นใครกัน ถึงกล้าไปมีเรื่องกับหัวหน้าสถานีเกาหลวง?"
"ฉันยอมแล้วจริง ๆ กับดวงชะตาของแก! แกมันยัยตัวซวย เกิดมาทำให้ครอบครัวเดือดร้อน!"
หลินชิงอวี๋มองหลินเจียจุ้นที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ
หลินเจียจุ้นเดือดเป็นไฟเพราะเสียงหัวเราะนี้ "แกหัวเราะอะไร!"
"ฉันหัวเราะที่นายเป็นผู้ชายตัวโต แต่ไม่มีความสามารถ กิจการก็ไม่เอาไหน กลับโยนความผิดให้ผู้หญิง
ฉันหัวเราะที่นายไม่หาวิธีบริหารจัดการตามหลักวิทยาศาสตร์ แต่กลับไปโทษเรื่องงมงาย!
หลินเจียจุ้น นายดูเดินสองขาเหมือนคน แต่ความจริงยังสู้คนพิการหลายคนในโลกนี้ไม่ได้
คงเป็นเพราะตอนที่มนุษย์วิวัฒนาการ นายวิวัฒนาการไปแค่ขา แต่ลืมพัฒนาสมองสินะ!"
"แก—" หลินเจียจุ้นโกรธจัดยกมือขึ้น
มือยังไม่ทันฟาด ก็มีเสียงขู่ของชายหนุ่มที่เย็นยะเยือก
"ถ้าไม่กลัวมือขาด ก็ลองดู"
หลินเจียจุ้นสะดุ้งหันไปมอง เห็นโจวหนานเข็นลู่ซวินมาทางนี้
ส่วนลู่ซวินนั่งอยู่บนรถเข็น ท่าทีสุขุม แต่แววตาเย็นจัด ราวกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนในพงหญ้า พร้อมจะพุ่งออกมาฉีกกระชากทุกเมื่อ
หลินเจียจุ้นถูกจ้องจนใจสั่น มือที่ยกขึ้นก็ไม่กล้าฟาดลงไป แต่ถ้าหุบมือกลับเฉย ๆ ก็ขายหน้า
เขาจ้องลู่ซวินอย่างดุร้าย "ไง? จะต่อยฉันหรือไง! ฉันเป็นน้องเมีย! ตามอาวุโส แกต้องเรียกฉันว่าพี่เขย!"
พูดพลาง หลินเจียจุ้นก็เดินเข้าไปใกล้ลู่ซวินอีกสองสามก้าว "อีกอย่าง ไอ้พิการอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาท้าทายฉัน? ฉันบอกให้ แกไปมีเรื่องกับผู้อำนวยการเกา ยังไม่รู้เลยว่าจะตายท่าไหน!"