หลินชิงอวี๋จ้องก้อนหินที่หลินเหมี่ยวเหมี่ยวทิ้งลงพื้น หัวใจเธอเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบรัดจนเจ็บแปลบอยู่ชั่วขณะ
ก้อนหินนี้ลู่เหยียนได้มาตอนเริ่มทำงาน เป็นของที่ได้มาอย่างถูกกฎหมายจากซากโบราณสถานข้างกองขุด มีความหมายกับลู่เหยียนมาก
อีกอย่าง เขาเป็นหนอนหนังสือที่แกะสลักไม่เป็น แต่กลับดันทุรังไปฝึกอยู่นาน จนแกะสลักตัวอักษรทีละขีดว่า: หลินชิงอวี๋ ฉันอยากใช้ชีวิตคู่กับเธอไปจนแก่เฒ่า
ตัวอักษรอาจดูไม่สวยนัก แต่น้ำใจนั้นหาได้ยากยิ่ง
แต่หลินเหมี่ยวเหมี่ยวเอาก้อนหินมาโยนให้เธอต่อหน้าลู่ซวิน เธอจะไม่รู้เจตนาได้ยังไง?
นี่ไม่ใช่ความหวังดีอะไรเลย แต่ต้องการยุแยงความสัมพันธ์ของพวกเขาสามีภรรยา!
หลินชิงอวี๋สูดลมหายใจลึก รู้ดีแก่ใจว่าตัวเองควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไรในตอนนี้!
เธอก้มลงเก็บก้อนหิน โยนลงถังขยะต่อหน้าลู่ซวิน จากนั้นทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเตรียมเก็บกวาดห้องนั่งเล่น
เธอถกแขนเสื้อขึ้น เริ่มเก็บแก้วไวน์บนโต๊ะกาแฟ ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ลู่ซวินไม่ได้โง่!
เขามองเห็นการฝืนทำเป็นสงบของหลินชิงอวี๋อยู่ในสายตา กำหมัดแน่น รอบกายพลันเย็นยะเยือก: "วางไว้! ให้โจวหนานจัดการ"
หลินชิงอวี๋สะดุ้งกับความเย็นในน้ำเสียงลู่ซวิน มองเขาอย่างงุนงง
ลู่ซวินรู้ตัวว่าทำภรรยาตกใจ จึงเก็บความเย็นชาลงบ้างอธิบาย: "ที่บ้านมีแม่บ้านมาทำความสะอาดตามเวลา รกอย่างนี้ฉันไม่ยอมให้เธอเหนื่อยเกินไปหรอก กลับห้องไปพักก่อนเถอะ"
ลู่ซวินพูดความจริง
เขาโกรธที่เธอยังแคร์หินก้อนนั้น แต่ก็ยังไม่อยากให้เธอเหนื่อยเกินไป
"คุณอา ฉัน..." หลินชิงอวี๋สัมผัสได้ไวว่าอารมณ์ลู่ซวินผิดปกติ น่าจะหงุดหงิดเรื่องที่ลู่เหยียนให้หินกับเธอ
เธออยากอธิบาย แต่พอหลุดเรียก "คุณอา" ออกไป สีหน้าลู่ซวินก็ยิ่งมืดมนหนักขึ้น
โจวหนานก้าวเข้ามาขวางหน้าหลินชิงอวี๋ทันควัน พูดอย่างสุภาพ: "คุณผู้หญิง คุณกลับห้องก่อนเถอะครับ ตรงนี้ให้ผมจัดการ คุณเชื่อผมเถอะ ผมอยู่กับคุณชายสามมาหลายปี รู้จักนิสัยของท่านดี และรู้ว่าต้องจัดการยังไง ตอนนี้คุณกลับห้องไปดีที่สุด"