หลินชิงอวี๋เงยหน้าขึ้นอย่างสงบ ยิ้มบางให้กล้อง "งั้นถ่ายเลยสิ"
น้ำเสียงเรียบเรื่อย ฟังแล้วหลัวเจียเหรินฉงนไปหมด สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า แก... ทำไมจู่ๆ แกถึงไม่กลัวแล้วล่ะ
หลินชิงอวี๋รู้ว่าหลัวเจียเหรินกำลังคิดอะไร เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มจางๆ "เธอคิดว่าชาวเน็ตทุกคนไร้สมองงั้นเหรอ ฉันน่ะอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน แล้วเอาบ้านหรูมาทำเลอะเทอะแบบนี้ ชาวเน็ตจะช่วยพูดแทนพวกเธอยังไง ก็ในเมื่อไม่ใช่บ้านตัวเอง เลยไม่ต้องรู้สึกเสียดายใช่ไหม"
พูดพลาง หลินชิงอวี๋ก็ลุกขึ้นยืน สายตาจ้องตรงไปที่หลัวเจียเหริน ก้าวเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีดุดันราวกับครู
"เธอบอกว่าแค่ชวนเพื่อนน้องสาวมากินข้าวมื้อหนึ่งงั้นเหรอ อย่างแรก ฉันไม่ได้อนุญาตให้เลี้ยงแขก ถ้าฉันตกลงให้เลี้ยง วันนี้อาหารมื้อนี้ต่อให้เงินเท่าไหร่ก็ควรเป็นฉันจ่าย
อย่างที่สอง นี่แค่สองคำว่า 'มื้อหนึ่ง' จะบรรยายได้เหรอ ข้าวมื้อหนึ่งแปดหมื่น ชนชั้นเงินเดือนหลายคนทั้งปีหาไม่ได้เท่านี้ แต่เธอดันพูดว่ามื้อหนึ่ง
ฉันกับพี่สาวเธอทำงานที่โรงเรียนเดียวกัน เธอถามพี่สาวเธอดูสิว่าเงินแปดหมื่นพวกเราต้องหาเป็นปีไหม
เอาเงินที่คนอื่นลำบากทำงานไม่กินไม่ดื่มเป็นปีมาทุ่มกับข้าวมื้อหนึ่ง แล้วบอกว่ามื้อหนึ่ง
ในเมื่อเธอมีน้ำใจกับเพื่อนพี่น้อง ดีกว่าฉันที่เป็นพี่แท้ๆ คอยเอาอกเอาใจคนอื่น งั้นเงินสองหมื่นที่เหลือเธอจ่ายเองแล้วกัน
เมื่อกี้ฉันเห็นเธอกินกุ้งมังกรซาชิมิไปหลายคำ ส่วนฉันยังไม่ทันได้กินสักคำเลย เป็นไง เธอจ่ายเงินน่ะสมเหตุสมผลกว่าฉันจ่ายใช่ไหม"