จังหวะที่หลัวเจียเหรินกำลังจะล้มใส่ลู่ซวิน ลู่ซวินก็หมุนรถเข็นหลบอย่างคล่องแคล่ว ผิดไปจากแผนที่หลัวเจียเหรินวางไว้
ตู้ม!
หลัวเจียเหรินกระแทกพื้นเต็มๆ
เสียงนั่นฟังแล้วรู้เลยว่าเจ็บมาก หลินชิงอวี๋กับเฉินเหมียนเหมียนสะใจสุดๆ!
ตอนนั้นเอง โจวหนานก็จ้องเธออย่างระแวดระวัง "คุณเป็นใคร? ทำไมถึงทำร้ายคุณชายสาม!"
พูดพลาง เขาหันไปขอถุงมือใช้แล้วทิ้งจากพนักงานขาย สวมเสร็จก็รีบจับแขนหลัวเจียเหรินที่ล้มอยู่บิดไปด้านหลัง กดเธอไว้กับพื้น
"บอกมา! ใครส่งคุณมาทำร้ายคุณชายสาม?"
หลัวเจียเหรินเจ็บไปทั้งตัว แขนข้างหนึ่งยังถูกบิดอีก อยากจะด่าคำหยาบสุดๆ
ไอ้นี่คิดอะไรอยู่!
ใครจะแต่งตัวแบบนี้มาทำร้ายคนกัน!
แต่เธอยังหวังจะยั่วยวนลู่ซวินได้ ก็เลยไม่ด่าออกไป พอทุเลาลงหน่อยถึงเอ่ยเสียงออดอ้อน "คุณลู่คะ จำฉันไม่ได้เหรอ? ฉันเป็นน้องสาวเพื่อนร่วมงานพี่อวี๋ ฉันเคยไปบ้านคุณแล้วนะคะ"
"อ้อ" ลู่ซวินตอบเรียบๆ เพ่งมองกระเป๋าในมือ
หลัวเจียเหรินเห็นดังนั้น ก็ร้องเสียงอ้อนอีกหลายหน "อ๊า~ เจ็บค่ะ เจ็บ"
เธอร้องเย้ายวน แฝงเจตนายั่วยวนนิดๆ พนักงานขายฟังแล้วอดเบ้ปากไม่ได้
หลัวเจียเหรินรู้ว่าผู้ชายชอบแบบนี้ พอร้องไปหลายที ก็กะพริบตาปริบๆ มองลู่ซวิน "พี่ลู่คะ เมื่อกี้ฉันแค่ข้อเท้าพลิก ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณนะคะ คุณช่วยบอกลูกน้องให้ปล่อยฉันได้ไหม?"
ลู่ซวินยกมือขึ้นโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ โจวหนานก็ปล่อยหลัวเจียเหรินทันที แถมยังถอดถุงมือใช้แล้วทิ้งต่อหน้าเธออย่างรังเกียจ โยนลงถังขยะ