“น้องชิน ไม่ต้องจับฉลากแล้ว! อย่าหาว่าพี่ไม่ดูแลเจ้าเลย ดูเจ้าสูงใหญ่กำยำเช่นนี้ พี่จะจัดคนที่ดีที่สุดให้โดยตรง!”
เจาเอ้อหู่กำข้อมือชินอานแน่น ใบหน้าประดับรอยยิ้มจอมปลอม ทว่าแววตากลับซ่อนความเหี้ยมเกรียม
ชินอานใจหนักอึ้ง อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าคิดใช้อำนาจหน้าที่แก้แค้นส่วนตัว
ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เจาเอ้อหู่ก็พลันหันกาย ชี้ไปยังหญิงยากไร้คนหนึ่งท่ามกลางหมู่สตรี ซึ่งพาเด็กหญิงฝาแฝดมาด้วย
“นางเคยคลอดบุตร ทั้งยังให้กำเนิดลูกแฝดได้ แสดงว่าร่างกายแข็งแรงดี เหมาะจะสืบทอดสกุลให้เจ้าเป็นที่สุด!”
สิ้นคำ ลานฝึกพลันเงียบกริบ
สายตาของทุกคนพากันจับจ้องไปยังหญิงผู้นั้น
นางสวมเสื้อกระโปรงสีพื้นซึ่งซักจนซีดขาว แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวเพราะขาดอาหาร แต่ก็ยังปิดบังความอ่อนโยนในกิริยาไม่มิด ยามนี้เมื่อถูกเจาเอ้อหู่ชี้ใส่ ร่างนางสั่นระริกราวเทียนไขใกล้มอดดับกลางสายลม
เด็กหญิงสองคนในอ้อมแขนยิ่งตกใจจนหดตัวเข้าหากัน
“นายกองเจา นี่...นี่ไม่เหมาะกระมัง?” ผู้อพยพคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา
ใคร ๆ ก็มองออกว่าหญิงผู้นั้นเป็นญาติของขุนนางต้องโทษเนรเทศ ทั้งยังพาเด็กมาสองคน เป็นภาระโดยแท้
เจาเอ้อหู่ถลึงตา “เหมาะอย่างยิ่ง! ชินอานแข็งแรงกำยำ เลี้ยงสตรีสามคนมิใช่เรื่องง่ายดายหรือ?”
เขาจงใจเน้นคำว่า “สามคน” น้ำเสียงเยาะเย้ยไม่คิดปิดบัง
ทุกคนในที่นั้นล้วนรู้ดีว่าชินอานผอมจนหนังหุ้มกระดูก กระเป๋าว่างยิ่งกว่าใบหน้า จะเลี้ยงตัวเองยังลำบาก นับประสาอะไรกับการมีครอบครัวติดตาม
ด้วยเกรงอำนาจของเจาเอ้อหู่ ทุกคนจึงไม่กล้าโต้แย้งอีก ได้แต่มองชินอานด้วยความเวทนา
ชินอานกำหมัดแน่น อยากชกใส่ใบหน้าอัปลักษณ์ของอีกฝ่ายสักหมัด
ก็แค่ระหว่างทางมา เขาขัดขวางไม่ให้เจาเอ้อหู่คิดล่วงเกินเฉินหันเท่านั้นมิใช่หรือ?
คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะผูกใจเจ็บมาตลอด
ก่อนหน้านี้ก็หาเรื่องกลั่นแกล้งเขามาตลอดทาง สามวันอดเก้ามื้อ ยังไม่ยอมรามืออีก
ยามนี้เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคิดจะเล่นงานเขาให้ถึงตาย
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย หากเขากล้าขัดขืน เกรงว่าจะถูกยัดข้อหา “ขัดราชโองการ” ในทันที
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นนโยบายส่งเสริมการมีบุตรของราชสำนัก อีกฝ่ายย่อมมีอำนาจเล็ก ๆ เช่นนี้อยู่จริง
มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านที่พอจะขัดขวางได้ ทว่ากลับทำท่าราวกับคนละเมอ
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีทางออกหน้าช่วยชินอาน ผู้เป็นคนแปลกหน้าแน่นอน
“ข้ารับ!” ชินอานกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยออกมาสองคำ น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงความดื้อรั้น
การจับคู่ให้ชายหนุ่มกับภรรยาที่อายุมากกว่าเช่นนี้ช่างน่าอัปยศอยู่บ้าง ทว่าเมื่อได้เห็นชีวิตในโลกสมัยใหม่จากความฝัน ใจชินอานก็อดเกิดความทะเยอทะยานขึ้นมาไม่ได้
เขาไม่ยินยอมอยู่ใต้ผู้อื่นอย่างคับแค้นใจไปตลอดชีวิต
อย่างไรเสียก็ต้องถูกจัดสรรคู่ครองอยู่แล้ว สตรีที่ผ่านโลกมามากเช่นนี้ บางทีอาจเหมาะกับเขายิ่งกว่าสตรีชาวบ้านในป่าเขาเสียอีก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที แววตาฉายความประหลาดใจ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างลึกล้ำ
เด็กหนุ่มตรงหน้ามีอายุน้อยกว่านางมาก ทั้งยังผอมบางจนลมพัดก็แทบปลิว มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะประคับประคองครอบครัวได้
นางอ้าปากคล้ายอยากพูดอะไรสักอย่าง
แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตน ในที่สุดก็ได้แต่ก้มหน้าลง ยอมรับการจัดแจงอันเหลวไหลนี้โดยปริยาย
……
หลังความวุ่นวายผ่านพ้นไป ชินอานก็พาแม่ลูกทั้งสามมุ่งหน้าไปยังที่พัก ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร
กระท่อมมุงหญ้าที่เขาได้รับจัดสรรอยู่สุดขอบหมู่บ้าน ผนังบางราวกระดาษ หลังคายังแหว่งไปมุมหนึ่ง พอลมพัดก็ส่งเสียงหวีดหวิว
“นี่...นี่คือบ้านของพวกเราหรือ?” เด็กหญิงตัวน้อยสองคนเกาะวงกบประตู ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
ภายในบ้านมีเพียงเตียงไม้กระดานที่แทบจะพังอยู่รอมร่อ ถังไม้หนึ่งใบ และไหดินเผาอีกไม่กี่ใบ แม้แต่โต๊ะเก้าอี้ที่พอใช้ได้สักชุดก็ไม่มี
หญิงผู้นั้นจับวงกบประตูไว้ ใบหน้าซีดขาว
นางเกิดในตระกูลขุนนาง แม้ถูกเนรเทศมาแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันจะต้องมาอาศัยอยู่ในสถานที่ทรุดโทรมเช่นนี้
“สภาพเช่นนี้ จะเลี้ยงพวกเราให้รอดได้หรือ?”
ชั่วขณะนั้น นางสิ้นหวังขึ้นมาในใจ
ส่วนเด็กหญิงสองคน แม้จะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว สายตาที่มองชินอานเต็มไปด้วยความใคร่รู้และไม่สบายใจ
ชินอานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพวกนางกำลังคิดอะไรอยู่ เขากระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะพูดอะไร
บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย
“ท่านพ่อ?” บุตรสาวคนเล็กเอ่ยขึ้นฉับพลัน เสียงใสกังวาน “ต่อไปท่านจะเป็นท่านพ่อของพวกเราหรือ? ท่านจะปกป้องพวกเราไหม?”
ชินอานชะงักมือ ก่อนหันกลับไปมองนาง
เด็กหญิงตัวน้อยมวยผมเป็นสองจุก ใบหน้าเปื้อนฝุ่น ทว่าดวงตากลับสุกใสราวดวงดาว
เขานึกถึงครอบครัวในสังคมสมัยใหม่จากความฝัน ลำคอพลันตีบตัน
เมื่อเห็นท่าทางคาดหวังของอีกฝ่าย ในที่สุดเขาก็ทำใจให้ผิดหวังไม่ได้ จึงพยักหน้า “ข้าชื่อชินอาน ต่อไป...ข้าจะปกป้องพวกเจ้า”
เด็กหญิงตัวน้อยส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมาทันที “เยี่ยมเลย! ในที่สุดพวกเราก็มีท่านพ่อแล้ว”
บุตรสาวคนโตแม้ไม่พูดอะไรมาก แต่ร่างกายกลับผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกโล่งใจที่ในที่สุดก็มีที่ให้ตั้งหลักเสียที
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของบุตรสาวทั้งสอง ขอบตาของหญิงผู้นั้นก็แดงก่ำ นางรู้ว่าช่วงนี้พวกเด็ก ๆ ต้องทนทุกข์มามาก และเฝ้าปรารถนาจะมีที่พึ่งเหลือเกิน
นางรู้เช่นกันว่าเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมเปลี่ยนแปลงไม่ได้ จึงเลือกยอมรับชะตากรรม คุกเข่าคารวะอย่างอ่อนช้อย “ข้าน้อยหยางอวี้เหยียน ขอ...ขอคารวะ...ท่าน...สามี!”
น้ำเสียงของนางนุ่มนวล กิริยาท่าทางอ่อนโยน เพียงแต่ระหว่างคิ้วกลับมีความทุกข์ระทมที่สลัดไม่หลุด
จากนั้นนางก็แนะนำสถานการณ์ของทั้งสามคนโดยคร่าว ๆ
บุตรสาวคนโตชื่อไช้เหยียน ส่วนบุตรสาวคนเล็กชื่อไช้เจิน ปีนี้ทั้งคู่มีอายุเก้าขวบ
สตรีในโลกนี้แต่งงานกันค่อนข้างเร็ว ตัวหยางอวี้เหยียนเองก็ไม่ได้อายุมากนัก เพิ่งจะยี่สิบห้าปีเท่านั้น
หากอยู่ในสังคมสมัยใหม่ นับว่ายังอยู่ในวัยสาวเต็มที่ แต่ในโลกนี้ อีกไม่กี่ปีก็เป็นย่าได้แล้ว
หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้ว ชินอานจึงค่อยพินิจพวกนางอย่างละเอียด
แม้หยางอวี้เหยียนจะดูผ่านโลกมามาก แต่ก็เห็นได้ว่าเป็นหญิงงาม รูปร่างอวบอิ่ม เพียงแต่ช่วงนี้ผ่านความลำบากมาไม่น้อย ทำให้ดูอิดโรยและแก่ชราลงมาก
ไช้เหยียนผู้เป็นพี่สาวยืนสงบนิ่ง ดวงตาเผยความรู้ความเข้าใจเกินวัย
ส่วนไช้เจินผู้เป็นน้องสาวกระฉับกระเฉงกว่ามาก เริ่มมองสำรวจข้าวของในบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้ว
ชินอานพยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก หยิบไม้กวาดเก่าที่มุมห้องขึ้นมาเริ่มทำความสะอาด “พวกเจ้านั่งก่อน ข้าจะเก็บกวาดสักหน่อย”
ก่อนหน้านี้อยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เข้ามาในบ้าน เขาทนเห็นสภาพเช่นนี้ไม่ได้จริง ๆ
ทั้งใยแมงมุมที่เต็มตามมุมห้อง ฝุ่นดินที่กองสุม และแมลงไม่ทราบชนิดใต้เตียง ล้วนถูกเขาทำความสะอาดจนหมด
หยางอวี้เหยียนอยากช่วย แต่กลับถือไม้กวาดไม่ถนัด เผลอปัดไหดินเผาล้ม จนใบหน้าแดงขึ้นมาทันที
ไช้เหยียนรีบเข้ามาช่วยเช็ดโต๊ะ แต่กลับถูกเสี้ยนไม้ตำมือ เจ็บจนขอบตาแดงก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
ไช้เจินเองก็อยากช่วยเติมฟืน ทว่ากลับเกือบทำชายกระโปรงตัวเองไหม้
ชินอานเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไร
พอถึงมื้ออาหาร เขาตักข้าวกล้องส่วนหนึ่งใส่ไหดิน เติมน้ำจนเต็มหม้อ แล้วต้มเป็นโจ๊กใสจนแทบมองเห็นเงาคน
เสบียงที่เดิมก็มีไม่มาก พลันพร่องไปไม่น้อย
“กินรองท้องไปก่อน” ชินอานยกไหดินวางลงบนพื้น ใช้ชามบิ่นตักเมล็ดข้าวทั้งหมดออกมา
หยางอวี้เหยียนมองโจ๊กที่ใสจนแทบโปร่งแสง แล้วมองริมฝีปากแตกแห้งของชินอาน คล้ายอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็รับชามมาแล้วแบ่งให้บุตรสาวทั้งสองก่อน
ยามพลบค่ำ ชินอานหอบกิ่งไม้แห้งกลับมา ก่อไฟต้มน้ำร้อนให้แม่ลูกทั้งสาม
ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยฟุ้ง หยางอวี้เหยียนพาบุตรสาวเข้าไปเช็ดตัวในห้องด้านใน มีเสียงพูดคุยแผ่วเบาดังออกมา
ส่วนชินอานใช้ตัวเองเช็ดลวก ๆ ด้วยน้ำเย็นอยู่นอกบ้าน
โชคดีที่แม้ยามนี้ใกล้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อากาศยังไม่หนาวนัก จึงไม่เป็นไร
ในห้องด้านใน หยางอวี้เหยียนมองใบหน้าสะอาดสะอ้านน่ารักของบุตรสาวทั้งสอง ขอบตาพลันร้อนผ่าว
นางเองก็ล้างคราบฝุ่นออก เผยผิวพรรณขาวผ่องที่แท้จริง เพียงแต่สีหน้าดูไม่ค่อยสดใส
“เขา...ก็ดูไม่ใช่คนใจร้าย” นางลูบศีรษะบุตรสาว ในใจสงบลงเล็กน้อย แต่ยังคงหวาดหวั่นต่ออนาคต
เมื่อครู่นางก็เห็นแล้วว่าเสบียงที่ชินอานมีอยู่ คงอยู่ได้ไม่กี่วัน
ยามราตรีมาเยือน ความมืดปกคลุมกระท่อมมุงหญ้า มีเพียงถ่านไฟที่เหลืออยู่ในเตาซึ่งส่องแสงริบหรี่
ชินอานยกเตียงไม้กระดานให้แม่ลูกทั้งสาม ส่วนตนเองปูหญ้าแห้งบนพื้น ใช้ต่างที่นอน
แผ่นไม้บนเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หยางอวี้เหยียนพลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ
บุตรสาวทั้งสองเบียดกันอยู่ด้านใน เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้าจนหลับสนิท
นางลืมตาจ้องรูโหว่บนหลังคา แสงจันทร์ลอดผ่านลงมา ส่องร่างผอมบางที่นอนอยู่บนพื้น
ชินอานเองก็ยังไม่หลับ เขากำลังคิดว่าจะเอาชีวิตรอดต่อไปอย่างไร
“เจาเอ้อหู่ไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่ คราวหน้าแจกเสบียง บางทีเขาอาจเล่นงานข้าอีก ส่วนของในนาไม่ใช่ว่าจะปลูกแล้วโตขึ้นได้ในวันสองวัน หรือว่าข้าควรขึ้นเขาไปหาอะไรสักอย่าง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่วิธีที่ยั่งยืน...”
ความคิดมากมายผุดวาบขึ้นในใจ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ชินอานจึงเริ่มง่วงงุนขึ้นมาบ้าง
ทว่าในตอนที่เขากำลังสะลึมสะลือ หญ้าแห้งข้างกายก็ขยับไหว
เขาลืมตาขึ้นทันทีแล้วหันไปมอง พบว่าหยางอวี้เหยียนลงจากเตียงตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ มุดเข้ามาในฟูกหญ้าของเขา แนบกายอยู่ด้านหลัง
เมื่อรู้ว่าชินอานตื่นแล้ว ร่างของหยางอวี้เหยียนก็เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แต่หลังจากมองบุตรสาวทั้งสองบนเตียง นางก็ยังแนบชิดเข้ามายิ่งกว่าเดิมอย่างไม่ลังเล
“ท่านสามี...” เสียงหยางอวี้เหยียนสั่นเครือ เจือสะอื้น “ข้ารู้ว่าท่านคับข้องใจ แต่...แต่ข้าไม่มีทางเลือก...”
นางรู้ว่าชินอานถูกบังคับ และรู้ด้วยว่าตนพาลูกมาสองคนเป็นภาระ ทั้งยังอายุมากกว่าเขาไม่น้อย
แต่นางไม่มีทางเลือก เพื่อบุตรสาวแล้ว นางจำต้องคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่อยู่ตรงหน้าไว้
แม้ชินอานจะยากจนไปบ้าง แต่หลังจากอยู่ด้วยกันช่วงสั้น ๆ นางก็มองออกว่าเขาเป็นคนซื่อตรง ขยันขันแข็ง และมั่นคง
เมื่อมีบุรุษเช่นนี้อยู่ อย่างน้อยแม่ลูกทั้งสามก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง
เพื่อการนี้ นางจึงยอมละทิ้งศักดิ์ศรีและทุ่มสุดตัว
ชินอานไม่ได้พูดอะไร ในเวลานี้เขาจมดิ่งอยู่กับสัมผัสนุ่มนวลจากด้านหลังอย่างสิ้นเชิง
จากความทรงจำในยุคปัจจุบัน เขาย่อมรู้เรื่องชายหญิงอยู่แล้ว แต่ร่างกายนี้เพิ่งเคยใกล้ชิดกับสตรีเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เมื่อเห็นชินอานเงียบอยู่นาน หยางอวี้เหยียนก็กัดริมฝีปาก ก่อนยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา...
การเคลื่อนไหวของนางเด็ดเดี่ยวยิ่ง ราวกับกำลังประกอบพิธีบางอย่างให้เสร็จสิ้น
ในฐานะสตรีที่ผ่านวัยสาวมาแล้ว เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ นางย่อมไม่เหนียมอายเช่นเด็กสาว
ชินอานชะงัก เลือดลมพลันพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ เขาพลิกกายอย่างรวดเร็ว โน้มตัวมองหยางอวี้เหยียนจากเบื้องบน
แสงจันทร์ขับเน้นส่วนโค้งเว้าของนาง เสื้อชั้นในสีพื้นหลวมคลาย เผยผิวขาวผ่อง
สตรีตรงหน้าแม้ตกยาก แต่กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัวของหญิงที่ผ่านวัยสาว หยาดน้ำตาที่หางตาแทบมองไม่เห็นในแสงจันทร์ ยิ่งขับให้นางงดงามราวกับบุปผาแตกสลาย
หญิงงามเช่นนี้ ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยพบมาก่อน ทว่าบัดนี้กลับปล่อยให้เขาทำตามใจได้
ชินอานรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกาย สติถูกสัญชาตญาณกลืนกิน
หญ้าแห้งส่งเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา กลบเสียงเคลื่อนไหวอันอัดอั้นของทั้งสอง
หยางอวี้เหยียนหลับตาลง เป็นฝ่ายชี้นำเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตา
เพื่อชะตากรรมของตน และเพื่อค่ำคืนอันเหลวไหลซึ่งอาจเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวนี้
ส่วนชินอานสัมผัสถึงความหวั่นไหวที่ไม่เคยมีมาก่อน ท่ามกลางความพร่าเลือน
ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะไม่หนาวเหน็บถึงเพียงนั้นอีกแล้ว
และในขณะที่เขารู้สึกโล่งใจ เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหัว
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะแล้ว ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด...】
【กำลังผูกมัดระบบเทวดาสังหาร...ผูกมัดสำเร็จ!】
【มอบห่อของขวัญมือใหม่เรียบร้อยแล้ว ต้องการเปิดทันทีหรือไม่?】