“ระบบหรือ? นี่คือพรสวรรค์วิเศษของข้างั้นหรือ?”
ชินอานนึกถึงเรื่องราวในนิยายยุคปัจจุบันที่เคยอ่านในความฝัน หัวใจพลันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับสิ่งที่เรียกว่าระบบ
เขาหยิกตัวเองโดยไม่รู้ตัว เพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา
ความเจ็บปวดรุนแรงไม่อาจกลบเสียงระบบที่ดังขึ้นในสมองได้เลย
【มอบห่อของขวัญสำหรับมือใหม่แล้ว ต้องการเปิดทันทีหรือไม่?】
ชินอานใจไหววูบ แล้วกล่าวในใจว่า “เปิด”
【เปิดห่อของขวัญสำหรับมือใหม่สำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ได้รับ: วิชายิงธนูพื้นฐาน (ขั้นต้น), ทักษะการล่าสัตว์ (ขั้นกลาง)】
เมื่อเสียงระบบเงียบลง ชินอานก็รู้สึกว่ามีความรู้บางอย่างเพิ่มขึ้นมาในสมอง ราวกับเป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด
ไม่ว่าจะเป็นวิธีติดตามเหยื่อ หรือการลงมือสังหาร ล้วนกลายเป็นสัญชาตญาณไปหมด
เขารู้สึกราวกับตนได้กลายเป็นนายพรานผู้มากประสบการณ์
ในเวลาเดียวกัน แผงข้อมูลเสมือนก็ปรากฏขึ้นในสายตา
【แนะนำระบบ: ฟ้ากำเนิดสรรพสิ่งมาเลี้ยงมนุษย์ แต่มนุษย์กลับไม่ทำความดีตอบแทนฟ้า! สังหารส่วนเกินเพื่อเติมเต็มส่วนขาด สังหาร สังหาร สังหาร สังหาร สังหาร! สังหารหนึ่งชีวิตคือบาป สังหารหมื่นชีวิตคือวีรบุรุษ สังหารได้เก้าล้านชีวิต จึงจะเป็นวีรบุรุษเหนือวีรบุรุษ……】
【ผู้ครอบครองระบบ: ชินอาน】
【แผงข้อมูลส่วนบุคคล: ตรวจพบว่าผู้ครอบครองอยู่ในสภาพขาดแคลนอย่างรุนแรง คุณสมบัติส่วนบุคคลไม่คงที่ จึงยังไม่แสดงผลชั่วคราว】
เมื่อเห็นว่าแผงข้อมูลส่วนบุคคลไม่อาจแสดงผลได้เพราะร่างกายขาดแคลน ชินอานก็อดกระตุกมุมปากและบ่นอย่างหมดคำจะพูดไม่ได้
รูปร่างผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของเขาในตอนนี้ดูผิดปกติอยู่จริง ๆ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้
เมื่อเห็นจิตสังหารอันน่าสะพรึงที่ระบบแสดงออกมา ชินอานก็ทั้งตกใจและยินดี
ระบบแบบนี้ ไม่เท่ากับกำลังผลักให้เขากลายเป็นฆาตกรคลั่งหรอกหรือ?
แต่ความคิดนี้ก็ถูกโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมีสิ่งเหล่านี้แล้ว อย่างน้อยเขาก็มีทุนสำหรับตั้งหลักและเอาชีวิตรอด
เขาแทบอดใจไม่ไหว อยากส่งเสียงคำรามออกมาดัง ๆ
หยางอวี้เหยียนที่อยู่ข้างกายได้สติขึ้นมา สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงยันกายลุกขึ้นถามว่า “ท่านสามี เป็นอะไรไปหรือ?”
ชินอานส่ายหน้า “ไม่มีอะไร มียุงน่ะ!”
ของขวัญจากระบบดูเหมือนจะช่วยให้สายตาของเขาดีขึ้น เขาเห็นยุงตัวหนึ่งเกาะอยู่บนบั้นท้ายขาวผ่องงอนงามของหยางอวี้เหยียนจริง ๆ
“เพียะ!”
ฝ่ามือฟาดลงไป คลื่นเนื้อขาวนวลพลันไหวกระเพื่อม
ชินอานเพิ่งถูกภาพนั้นดึงดูดสายตา เสียงระบบในสมองก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครองที่สังหารสิ่งมีชีวิตสำเร็จ ได้รับพลังเลือดลมหนึ่งสาย】
ชั่วขณะถัดมา กระแสอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านร่างกาย ช่วยเติมเรี่ยวแรงให้เขาเล็กน้อย
ชินอานชะงักไป ไม่คิดว่าแค่ตบยุงตายตัวหนึ่งก็จะได้รับผลตอบแทนด้วย
เรื่องนี้ทำให้เขารู้วิธีใช้ระบบนี้อย่างแจ่มแจ้งแล้ว
“ช่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมาจริง ๆ แบบนี้ก็ดี จะได้แข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ”
เมื่อมีความมั่นใจแล้ว ชินอานก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
หยางอวี้เหยียนสังเกตเห็นสายตาของเขา และสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น จึงเข้าใจผิดไปในทันใด
ในฐานะผู้มีประสบการณ์ นางเตือนอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ท่านสามี วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เรื่องเช่นนี้หากมากเกินไปก็ไม่ดี จะทำร้ายร่างกายเอาได้”
ขณะกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
ต้องบอกว่าชายหนุ่มของนางสมกับเป็นคนหนุ่มจริง ๆ หุนหันพลันแล่นและเอาแต่ใจเกินไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางยังพบว่าชินอานมีโครงกระดูกใหญ่แต่กำเนิด แถมเรี่ยวแรงก็ไม่น้อย ทำเอานางยังอดหวั่นใจไม่ได้
หยางอวี้เหยียนไม่พูดก็แล้วไป พอพูดขึ้นมา ชินอานก็ยิ่งฮึกเหิมทันที
ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจความงดงามของสตรีที่ผ่านโลกมามากแล้ว และเข้าใจด้วยว่าทำไมในยุคปัจจุบันถึงมีพวกชอบสตรีที่มีสามีแล้วมากมายถึงเพียงนั้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า นอกจากหยางอวี้เหยียนจะดูอิดโรยไปบ้างแล้ว ส่วนที่ควรใหญ่ก็ใหญ่ ส่วนที่ควรเล็กก็เล็ก รูปร่างอวบอิ่มแต่ไม่อ้วนฉุ เรียกได้ว่าเป็นยอดหญิงในแบบนี้เลยทีเดียว
“เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน!” ชินอานมองสตรีผู้มอบโชคดีให้ตน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าสาบานว่าจะไม่ทำให้พวกเจ้าสองแม่ลูกต้องลำบาก จะพาพวกเจ้าไปใช้ชีวิตที่ดีให้ได้!”
คำมั่นสัญญานี้ทำลายกำแพงในใจของหยางอวี้เหยียนลงจนหมดสิ้น
……
รุ่งเช้าวันถัดมา ชินอานตื่นแต่เช้า หอบหญ้าแห้งที่เปียกชื้นออกไปตากนอกบ้าน
หยางอวี้เหยียนจัดแจงตัวเองเสร็จแล้ว ก็ปลุกลูกสาวทั้งสองให้ตื่นและช่วยเตรียมตัวให้พวกนาง
เมื่อมีความมั่นใจแล้ว ชินอานก็ไม่ตระหนี่อีก เขานำข้าวกล้องที่เหลือทั้งหมดไปต้มหม้อหนึ่ง
หลังจากไช้เหยียนกับไช้เจินตื่นขึ้นมา พอเห็นชินอาน แววตาของพวกนางก็มีความหวาดกลัวจากเมื่อวานน้อยลง และมีความสนิทสนมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ไช้เจินถึงกับวิ่งมาหาชินอาน เงยหน้ากลม ๆ ขึ้นถามว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ เมื่อคืนพวกท่านช่วยตบยุงให้พวกเราทั้งคืนเลยหรือ? เสียงดังเพียะ ๆ ตลอดเลย!”
พอได้ยินเช่นนั้น ชินอานก็อึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนหยางอวี้เหยียนหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
ไช้เหยียนยังคงสงบนิ่ง รีบดึงน้องสาวไว้แล้วบอกว่า “พูดมาก รีบกินข้าวได้แล้ว!”
ดูเหมือนไช้เจินจะเกรงกลัวพี่สาว จึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ
ชินอานถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วก้มหน้ากินข้าวอย่างลวก ๆ
กินได้เพียงครึ่งอิ่ม เขาก็ไม่กล้ารอช้าอีก ไหใส่เสบียงว่างเปล่าแล้ว จำเป็นต้องหาทางหาอาหารมาเพิ่ม
เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวกับหยางอวี้เหยียนว่า “ข้าจะขึ้นไปบนเขา ดูว่าจะหาผักป่าหรือผลไม้ป่าได้บ้างหรือไม่ พวกเจ้าอยู่ที่บ้าน อย่าเที่ยวไปไหน”
หยางอวี้เหยียนเป็นกังวลอยู่บ้าง แต่ก็รู้สถานการณ์ของครอบครัวดี ทุกคนฝากความหวังไว้ที่เขา นางจึงทำได้เพียงกำชับว่า “ท่านสามี ระวังตัวด้วย ในเขาไม่ปลอดภัย”
ชินอานรับคำ หยิบตะกร้าไม้ไผ่เก่า ๆ มาใบหนึ่ง แล้วพกเชือกป่านกับผ้าขาดติดตัว ก่อนเดินออกจากกระท่อมมุงหญ้า
……
หมู่บ้านไป๋ซานได้ชื่อนี้เพราะตั้งอยู่เชิงเทือกเขาไป๋ซิง
เทือกเขาไป๋ซิงทอดยาวต่อเนื่องไม่สิ้นสุด เรียกได้ว่าเป็นปราการธรรมชาติ และกลายเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างแคว้นซิงกับราชวงศ์ไป๋จี้
พื้นที่แห่งนี้อยู่ทางชายแดนเหนือ ฤดูร้อนสั้น ฤดูหนาวยาวนาน อุณหภูมิในฤดูหนาวต่ำมาก ไม่เหมาะแก่การดำรงชีวิต ผู้คนจึงเบาบาง
ด้วยเหตุนี้ ทรัพยากรในเทือกเขาไป๋ซิงจึงค่อนข้างอุดมสมบูรณ์
ทักษะการล่าสัตว์ประกอบด้วยความรู้มากมาย ทั้งพืชชนิดใดกินได้ ชนิดใดมีพิษ เขาพอจะแยกแยะได้คร่าว ๆ
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ชินอานรู้แล้วว่าควรหาอาหารอย่างไรให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
ไม่นาน เขาก็ทำตามความรู้ในสมอง พบว่าบริเวณนี้ยังเป็นเพียงพื้นที่รอบนอกเชิงเขา จึงหาผักป่าได้ไม่น้อยและขุดใส่ตะกร้าจนเต็ม
แต่เขาไม่ได้พอใจเพียงเท่านั้น
เขาเข้าป่ามาไม่ใช่เพื่อเก็บผักป่าเท่านั้น สิ่งที่เขาต้องการคือเนื้อสัตว์
“น่าเสียดายที่ไม่มีธนู คงต้องใช้ของที่มีไปก่อน!” ชินอานพึมพำ พลางจัดเชือกกับเศษผ้าที่นำมาด้วย
ไม่นาน หนังสติ๊กสากแบบง่าย ๆ ก็ทำเสร็จ
วิชายิงธนูไม่ได้หมายถึงเพียงการยิงธนูเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทักษะการขว้างปาทุกชนิดด้วย
พลังทำลายของหนังสติ๊กสากสู้ธนูไม่ได้ แต่ก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน ใช้จัดการสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้อยู่
ในยามขาดแคลนอุปกรณ์ นับเป็นวิธีโจมตีระยะไกลที่ไม่เลวเลย
ชินอานเก็บก้อนหินที่เหมาะมือมาเป็นกระสุนสองสามก้อน จากนั้นกำหนังสติ๊กสากอย่างหยาบ ๆ ไว้ในมือ แล้วกวาดตามองพื้นดินอย่างต่อเนื่อง
รอยเท้าสดใหม่หลายรอยเข้ามาอยู่ในสายตา
ความรู้เกี่ยวกับทักษะการล่าสัตว์ในสมองทำงานขึ้นราวกับเป็นสัญชาตญาณ
เขาตัดสินได้ทันทีว่านี่เป็นร่องรอยที่กระต่ายป่าทิ้งไว้
เขาตามรอยเท้าไปตลอดทาง จนได้ยินเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า
หัวใจของชินอานเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับว่าเขาจะได้กินเนื้อหรือไม่
เขากลั้นหายใจ ย่อตัวลงแล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ สาดลงบนพื้นเป็นเงาพร่างพร้อย ช่วยอำพรางร่างของเขาได้พอดี
พงหญ้าขยับไหว กระต่ายป่าสีเทาสามตัวกำลังกัดกินรากหญ้า หูทั้งสองตั้งขึ้นอย่างระแวดระวัง
เขาแอบใส่ก้อนกรวดลงในถุงผ้าของหนังสติ๊กสาก เหวี่ยงแขนจนสุด แล้วอาศัยแรงบิดตัวสะบัดมือปล่อยออกไปอย่างฉับพลัน
ทันทีที่ชินอานเคลื่อนไหว กระต่ายป่าทั้งสามก็กระโจนหนีไปแล้ว
แต่ชินอานคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว ก้อนหินพุ่งฝ่าอากาศออกไปตามเส้นทางที่เขาเลือกไว้
เสียง “ปุ” ดังขึ้น กระต่ายป่าตัวหนึ่งที่กำลังหนีพลันวิ่งมาตัดทางพอดี และถูกก้อนหินกระแทกเข้าที่หัว
กระต่ายป่าตัวนั้นกระตุกสองสามครั้ง ก่อนแน่นิ่งไป
อีกสองตัวหายลับเข้าไปในป่าทึบในชั่วพริบตา
“สำเร็จแล้ว!” ชินอานยินดีอยู่ในใจ ไม่สนใจกระต่ายอีกสองตัว แล้วรีบก้าวไปหยิบกระต่ายที่ล้มอยู่ขึ้นมา
เมื่อจับดูยังอุ่นอยู่ ทั้งยังหนักถึงสามสี่จิน
【ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครองที่สังหารสิ่งมีชีวิตสำเร็จ ได้รับพลังเลือดลมหนึ่งสาย】
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบในสมอง กระแสอบอุ่นอ่อน ๆ สายหนึ่งก็ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
ร่างกายที่เคยขาดแคลนพลันรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย!