“อย่ากัดแล้ว... เจ็บ...”
เสิ่นหนานจือพยายามผลักอีกฝ่าย แต่ก็ผลักไม่ออก
ซางอวี๋ยอมปล่อย แล้วเปลี่ยนจากคางของอีกฝ่ายไปยังตำแหน่งอื่น
（ตัดออก）
“แล้วพี่ชอบฉันไหมคะ?”
“สำคัญด้วยเหรอ?”
“อืม สำคัญค่ะ”
ซางอวี๋เงยหน้าขึ้น มองเธอตาปริบ ๆ
รอคอยคำตอบ
เสิ่นหนานจือยังไม่ทันได้พูด ซางอวี๋ก็คิดจะรังแกกระต่ายที่เสิ่นหนานจือเลี้ยงไว้อย่างดีอีกครั้ง
เสิ่นหนานจือรักและทะนุถนอมกระต่ายมาก จึงรีบเอามือปกป้องมันไว้
“รัก ๆ ๆ พอแล้ว อย่ารังแกมันอีก”
ทำไมคนคนนี้ถึงบังคับให้เธอยอมรับให้ได้ด้วยนะ?
มีผู้หญิงแบบนี้ด้วยเหรอ?
ให้ตายสิ
“จริงเหรอคะ?”
ซางอวี๋ยังค่อนข้างสงสัย ว่าอีกฝ่ายพูดส่ง ๆ ไปหรือเปล่า
เธอเท้าแขนลงข้างตัวเสิ่นหนานจือทั้งสองด้าน
สายตาคมกริบ แฝงแววหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
ราวกับกำลังสงสัยว่าอีกฝ่ายจะหลอกเธอ
“จริงสิ จริง ๆ ฉันจะหลอกเธอทำไม? อีกอย่าง ฉันเป็นคนป่วยนะ เธอจะรังแกฉันทำไม?”
เสิ่นหนานจือพูดไม่ออกจริง ๆ
เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?
เป็นลมไปตรง ๆ ไม่ได้หรือไง?
ค่อยตื่นขึ้นมาอีกสองวันทีหลัง?
ทำไมต้องให้คนป่วยอย่างเธอมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย?
【โฮสต์อยากเป็นลมไหม? ทางนี้ช่วยให้สมหวังได้เดี๋ยวนี้เลย】
เสี่ยวหลิงได้ยินคำขอแบบนี้ แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
แต่ก็ยังตั้งใจจะทำให้ความปรารถนาของเสิ่นหนานจือเป็นจริง
วินาทีถัดมา สายฟ้าสายหนึ่งก็รวมตัวขึ้นที่ฝ่ามือของเสี่ยวหลิง
แล้วฟาดลงไปตรงใต้ร่างทันที
ร่างเสิ่นหนานจือกระตุก ดวงตากลอกขึ้น ก่อนจะหมดสติไปทันที