วันนี้ซางอวี๋ยังมีเรียน
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็เดินออกจากห้อง
เสิ่นหนานจือนั่งอยู่บนโซฟา เอามือทั้งสองข้างประคองแก้ม
ไม่รู้หาวไปกี่ครั้งแล้ว
ง่วงจริง ๆ เลย
เช้านี้เธอไม่มีเรียน จะได้นอนให้เต็มอิ่มสักตื่น
แค่ไม่มีนางเอกอยู่บ้าน ความกดดันก็หายไปแล้ว
จะได้นอนต่ออีกสักงีบ
เมื่อคืนก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ช่วงหนึ่งเธอก็หลับสนิทมาก
ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นกันแน่ เธอไม่รู้เลย
ซางอวี๋เดินผ่านหน้าเสิ่นหนานจือ
เสื้อผ้าหรูหราราคาแพงที่อยู่บนตัวซางอวี๋ดูราวกับได้กลับไปหาเจ้าของเดิม
บางทีนี่คงเป็นเสน่ห์ของนางเอกในนิยายกระมัง
เสิ่นหนานจือล้วงบัตรโรงอาหารเคลือบทองออกมาจากกระเป๋า
เธอคีบบัตรไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางแล้วยื่นให้
“ชุดนี้พอใส่ได้อยู่ กลับมาแล้วซื้ออะไรกินติดมือมาฝากคุณหนูด้วยนะ ฉันมีบัตรโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ใส่ไว้ให้แล้ว ถ้าหิวก็ใช้ได้ จะได้ไม่ดูเหมือนฉันรังแกเธอต่อหน้าคนอื่น ว่าแต่ฉันเคยรังแกเธอหรือเปล่า?”
ปลายนิ้วของซางอวี๋บิดชายเสื้อไปมา
เสียงของเธอเบาหวิว
“ไม่ค่ะ นายหญิงไม่เคยรังแกฉันเลย”
เสิ่นหนานจือรู้สึกว่าตัวเองช่างร้ายกาจจริง ๆ โดยเฉพาะตอนนี้
เธอเหมือนตัวละครหญิงตัวร้ายไม่มีผิด
“เอาละ ไปได้แล้ว”
ซางอวี๋รับบัตรโรงอาหารแล้วเปิดประตูเดินออกไป
เสิ่นหนานจือถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกลับเข้าห้องนอนใหญ่แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มราวกับปลาไหล
ต่อให้เทพยดามาก็ห้ามฉันนอนไม่ได้
ไม่สนใครทั้งนั้น!
【เสี่ยวหลิง ค่าความชอบที่นางเอกมีต่อฉันตอนนี้เท่าไรแล้ว?】