ทริปฤดูใบไม้ผลิกำหนดไว้ช่วงต้นเดือนมีนาคม
แต่ก็แค่ไปมัลดีฟส์หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ตอนเสิ่นหนานจือพาซางอวี๋ลากกระเป๋าเดินทางมาถึงจุดนัดพบ
ถึงได้รู้ว่าคนที่มามีไม่มากนัก
แต่ก็เข้าใจได้ เพราะล้วนเป็นคุณชายคุณหนูจากครอบครัวร่ำรวย
แทบจะเดินทางท่องเที่ยวมาตั้งแต่เด็ก
สถานที่ไหน ๆ ก็คงเคยไปกันหมดแล้ว
ซางอวี๋ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองกับของเสิ่นหนานจือ
สวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมคอสูงสีดำทั้งตัว
เป็นแบรนด์สั่งตัดพิเศษราคาแพง พอมองแบบนี้แล้วก็ต้องยอมรับว่า...
ซางอวี๋ดูหล่อมากจริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายสูงถึง 175 เซนติเมตร มองปราดเดียวก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงที่สูงโปร่งที่สุดคนหนึ่ง
ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็สะดุดตาอย่างชัดเจน
ซางอวี๋รวบผมหางม้าสูงอย่างคล่องแคล่ว ผมของเธอดำยาวตรงตามธรรมชาติ ใบหน้าเล็กขาวผ่องมีไอขาวลอยออกมายามหายใจ
ไม่ได้แต่งหน้าเลย เป็นหน้าสดล้วน ๆ
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน
หน้าตาของอีกฝ่ายก็ไร้ที่ติ
สมกับเป็นนางเอกจริง ๆ ทั้งส่วนสูง หน้าตา และพรสวรรค์ ล้วนไม่มีอะไรให้ติ
ไม่แปลกเลยที่ตัวเองจะเป็นตัวละครหญิงรอง
อย่างน้อยเรื่องส่วนสูงกับพรสวรรค์นี่
ตัวเองไม่มีทางเป็นนางเอกได้แน่ แต่ขอแค่เป็นนางเอกในชีวิตของเธอก็พอแล้ว
คิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
“หนานจือ หนานจือ ทางนี้”
ฉืออินโบกมือเรียกเสิ่นหนานจือ เสิ่นหนานจือจึงเดินเข้าไปหา
“มีอะไรเหรอ? ทำไมดูดีใจจัง?”
เห็นฉืออินเป็นแบบนี้ เสิ่นหนานจือก็อดนึกถึงนกกระจอกตัวน้อยไม่ได้