เสิ่นหนานจือหยิบกล้วยลูกหนึ่งจากตะกร้าผลไม้ที่อยู่ข้าง ๆ ปอกเปลือกแล้วส่งให้
“เล่อเล่อ พี่สาวไม่ได้โกรธหนูนะ ต่อไปก็ทำตัวตามปกติเถอะ”
เล่อเล่อเงยหน้ามองคุณย่าของตัวเอง คุณย่าพยักหน้าให้
เล่อเล่อจึงเดินเตาะแตะเข้าไปหา
รับกล้วยจากอีกฝ่ายมา น้ำตายังคงคลออยู่บนใบหน้า
เสิ่นหนานจือหัวเราะเบา ๆ ก่อนดึงกระดาษทิชชูสองแผ่นจากข้าง ๆ ส่งให้
แล้วช่วยเช็ดหน้าให้เด็กชาย
“ขอบคุณครับพี่สาว”
“ไม่เป็นไร”
เสิ่นหนานจือค่อนข้างชอบเด็กผู้ชายที่รู้จักมารยาทแบบนี้
คนที่เธอเกลียดคือพวกเด็กเหลือขอไร้การอบรมสั่งสอน
เพราะไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนจะเป็นพ่อแม่ที่ดี การเป็นพ่อแม่ไม่ต้องสอบผ่านก่อน
เด็กชายกับหญิงวัยกลางคนอยู่ต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะจากไป
ทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง
กล้วยทั้งลูกที่ยังไม่ปอกก็ยื่นมาตรงหน้าอีกครั้ง
ซางอวี๋วางกล้วยลงบนตักเสิ่นหนานจือ แล้วยังยกนิ้วชี้ไปที่ปากตัวเองซึ่งอ้ากว้าง
“ฉันก็อยากกิน พี่สาว~”
“ฉันเป็นคนป่วยนะ แกล้งคนป่วยแบบนี้ดีจริงเหรอ?”
เสิ่นหนานจือรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร คนคนนี้เป็นพวกขี้หึงตัวแม่ชัด ๆ
แม้แต่เด็กเล็กก็ยังหึง
“เขาเป็นเด็ก ฉันเลยปอกให้ ส่วนเธอโตแล้ว ปอกเองไม่ได้หรือไง?”
ถึงปากจะบ่น แต่มือของเสิ่นหนานจือก็ไม่หยุด
เธอปอกกล้วยให้ซางอวี๋เหมือนกัน
แถมยังขยี้ผมสลวยของอีกฝ่ายจนยุ่งเหยิง
“เอ้า เด็กน้อยของฉัน เจ้าตัวแสบ คราวนี้พอใจหรือยัง?”
“พอใจแล้ว”
ซางอวี๋เผยเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ รับกล้วยที่อีกฝ่ายยื่นให้ด้วยสองมือ
ท่าทางเหมือนลูกหมาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของลูกหมาไม่มีผิด