เสิ่นหนานจือฟื้นขึ้นมาในอีกสองวันต่อมา
ตอนลืมตาขึ้นมา ในห้องมีเพียงซางอวี๋ที่ฟุบอยู่ข้างเตียง
ใบหน้าซีกซ้ายยังบวมแดงเล็กน้อย
ดูน่าสงสารจับใจ
เสิ่นหนานจือเพิ่งขยับตัว ซางอวี๋ก็สะดุ้งตื่นทันที
“ฉันรบกวนเธอพักผ่อนหรือเปล่า?”
“พี่สาว ฟื้นแล้วเหรอคะ”
ซางอวี๋ยิ้มหวานจนแก้มบุ๋มเป็นลักยิ้มน่ารักสองข้าง
มีเพียงรอยฝ่ามือแดงช้ำบนใบหน้าของเธอเท่านั้นที่ดูขัดตาเป็นพิเศษ
“นี่... ใครตบเธอ?”
เสิ่นหนานจือยื่นมือออกไป อยากแตะก็ไม่กล้าแตะ
ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคงเป็นพ่อของเสิ่นหนานจือที่ลงมือ
แต่ทำไมถึงตบลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองล่ะ?
ไม่ควรจะดึงเข้ามากอดปลอบด้วยความรักหรอกหรือ?
ซางอวี๋ยื่นมือมาจับข้อมือของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ วางลงบนแก้มที่บาดเจ็บของตัวเอง
“ฉันไม่เป็นไรค่ะพี่สาว ขอแค่พี่ไม่เป็นอะไรก็พอ”
จากคำอธิบายของซางอวี๋ เสิ่นหนานจือจึงได้รู้ว่าในสองวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
ผลตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดออกมาแล้ว ซางอวี๋คือลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่น
เธอเป็นคุณหนูตัวจริง ส่วนเสิ่นหนานจือเป็นคุณหนูตัวปลอม เรื่องนี้ทุกคนรู้กันหมดแล้ว
คุณย่าเสิ่นกลับมานั่งเก้าอี้ประธานบริษัทเสิ่นอีกครั้ง
หลังตรวจสอบบัญชี ถึงได้พบว่าบริษัทเริ่มมีรายจ่ายมากกว่ารายรับมานานแล้ว
เรียกได้ว่าใกล้จะกลายเป็นบริษัทเปลือกกลวงเต็มที
คุณย่าเสิ่นโกรธจนแทบคลั่ง จึงปลดพ่อของเสิ่นหนานจือออกจากตำแหน่งประธานบริษัททันที