เสิ่นหนานจืออาบน้ำเสร็จเดินออกมา เสียงถอนหายใจของพ่อกับแม่เสิ่นในห้องนั่งเล่นยังคงดังไม่ขาดสาย
ราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วพริบตา
แค่คืนเดียวก็มีผมหงอกเพิ่มขึ้นมาหลายเส้น
พวกเขาโลดแล่นอยู่ในสังคมมานานไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดชวนตะลึงขนาดนี้
เสิ่นอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้ามุ่งมั่นราวกับกำลังสมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรค
ไหน ๆ ก็ทำพังไปหมดแล้ว
เขาก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป
อีกทั้งยังคิดตกแล้วด้วย เขาไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเลย
มีเพียงเสิ่นหนานจือเท่านั้นที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกแบบชายหญิง
เขาเริ่มชอบเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน? ไม่รู้สิ อาจจะตั้งแต่โตเป็นผู้ใหญ่?
หรืออาจจะก่อนหน้านั้น
ทั้งที่รู้ว่าการกระทำของตัวเองไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ควบคุมความรักที่มีต่อเธอไม่ได้
ถึงขั้นเคยคิดด้วยซ้ำว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องเป็นน้องสาวของตัวเองด้วย?
ถ้าเธอไม่ใช่น้องสาวก็คงดี
ถ้าเสิ่นหนานจือไม่ได้รู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่น แบบนี้คงเรียกว่ารักต้องห้ามระหว่างพี่น้องแท้ ๆ จริง ๆ สินะ? ไม่ได้นะ แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!
【เสี่ยวหลิง ฉันจำได้ว่าคราวก่อนเสิ่นอวี้ยังบอกว่าไม่ได้ชอบฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นชอบฉันไปได้ล่ะ? มีบั๊กหรือเปล่า? หรือเขาเป็นพวกวิปริตจริง ๆ? ชอบแค่เจ้าของร่างเดิมงั้นเหรอ? ไม่น่าถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง?】
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็คงน่าขยะแขยงอยู่บ้าง
ถึงจะเป็นพี่น้องบุญธรรมก็ไม่ควรทำแบบนี้ใช่ไหม?