พ่อเสิ่นยังพอจะเข้าใจได้อยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ในฐานะผู้ชายและหัวหน้าครอบครัว
การมีสาว ๆ อยู่ข้างนอกสักสองสามคนก็เป็นเรื่องปกติ ขอแค่อย่าพามาวุ่นวายถึงในบ้าน จะเลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงสักตัวก็ไม่เห็นเป็นไร
ใช่ว่าจะเลี้ยงไม่ไหว เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อย
“ใช่แล้ว หนานจือ พวกเธอสองคนหาเวลาสนิทสนมกันให้มากหน่อยสิ กู้ยวนจะได้ไม่หันไปชอบคนอื่น ยังไงพวกเธอสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว เรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น”
พ่อเสิ่นช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย
ก่อนที่ตัวเองกับแม่เสิ่นจะแต่งงานกันก็เริ่มอยู่ด้วยกันแล้ว เขาไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อแม่เสิ่นนัก ตอนแรกก็แค่คิดว่าจะเล่น ๆ ด้วยเท่านั้น แต่เพราะตอนนั้นแม่เสิ่นกำลังตั้งครรภ์ อีกทั้งยังเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ เขาจึงไม่มีทางเลือก ต้องแต่งเธอเข้าบ้าน
ต้องเห็นแก่ภาพรวมเป็นสำคัญ
ช่วงนี้มีโครงการใหญ่โครงการหนึ่ง ไม่ได้ถูกตระกูลกู้แย่งไป และก็ไม่ได้ตกอยู่ในมือของตระกูลเสิ่น
กลับไปอยู่ในมือบริษัทเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก
ทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
ถ้ากระแสสังคมตอนนี้ไม่ได้กำลังร้อนแรงอยู่ เขาคงให้เสิ่นหนานจือแต่งเข้าไปแล้ว
การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ ก็เป็นแค่วิธีการอย่างหนึ่งเท่านั้น
“งั้นพ่อแม่ก็เลิกกินข้าวตั้งแต่วันนี้ไปเลยสิ ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว กินไปก็เปลือง”
สิ่งที่เสิ่นหนานจือเกลียดที่สุดก็คือการกล่าวโทษเหยื่อ
อะไรนะ ถ้าฉันไม่ยอมให้เขา เขาก็เลยอดใจไม่ไหวออกไปหาคนอื่นงั้นเหรอ?
คนที่ควบคุมช่วงล่างของตัวเองไม่ได้ เรียกว่าสัตว์เดรัจฉานต่างหาก ขอบคุณ!