“คุณหนูคะ ตื่นมาทานอาหารเช้าได้แล้วค่ะ”
พี่เลี้ยงที่อยู่นอกห้องเคาะประตูเบา ๆ
เสิ่นหนานจือขมวดคิ้ว พลิกตัวแล้วนอนต่อ
มีแต่การนอนที่นี่เท่านั้นที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยที่สุด
เพราะในบ้านมีบุคคลอันตรายที่ค่าความรู้สึกดีติดลบหลายร้อยอยู่ด้วย ใครจะไปนอนหลับลงกันล่ะ
แค่ไม่ต้องลืมตาสลับกันเฝ้ายามก็ดีถมไปแล้ว ยังจะนอนอีกหรือ?
ถ้าเผลอหลับไปแล้วกลายเป็นเนื้อบดขึ้นมาจะทำยังไง?
หรือถูกสับเป็นไส้ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ
“คุณหนู... คุณหนูคะ”
พี่เลี้ยงเคาะเรียกอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเสิ่นหนานจือก็ทนไม่ไหว
เธอลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง โซเซไปเปิดประตู
“ป้าหวัง มีธุระอะไรหรือคะ?”
ป้าหวังเป็นพี่เลี้ยงที่เลี้ยงเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่เด็ก นับเป็นคนที่ยังพอเอ็นดูเจ้าของร่างเดิมในคฤหาสน์หลังนี้อยู่บ้าง
หลังจากคุณหนูตัวจริงกลับมา เธอก็ช่วยเจ้าของร่างเดิมสร้างความเกลียดชังให้ตัวเอง
ถึงขั้นรู้สึกว่าทุกคนในบ้านนี้กำลังช่วยกันสร้างความเกลียดชังให้เจ้าของร่างเดิม
แน่นอนว่าเจ้าของร่างเดิมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร
ถูกสับเป็นไส้แล้วยังไม่มีข้อโต้แย้งแม้แต่น้อย
คนอย่างเธอสมควรได้รับผลกรรมแล้ว
พูดตามตรง แค่ถูกสับเป็นไส้ยังถือว่าถูกเกินไปด้วยซ้ำ จากเรื่องที่อีกฝ่ายเคยทำตอนเรียนมัธยมปลาย
เรียกได้ว่าเป็นการกลั่นแกล้งในโรงเรียน ทำเรื่องเลวร้ายแทบทุกอย่าง
ทั้งหมดก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าเจ้าของร่างเดิมกับนางเอกมีพันธุกรรมแตกต่างกันมาตั้งแต่เกิด
ไม่ว่าจะได้รับการเอาใจมากแค่ไหน ก็ยังเป็นคนอกตัญญูเหมือนเดิม
“คุณหนูใหญ่คะ ตื่นมาทานอาหารเช้าเถอะค่ะ คุณผู้ชายกับคุณนายบอกว่าช่วงนี้จะให้คุณดูแลบริษัทแทนชั่วคราว พวกท่านจะพาคุณชายใหญ่ไปเป่ยจิงเพื่อรักษาอาการป่วยทางจิตอะไรสักอย่าง คงยังกลับมาไม่ได้อีกพักใหญ่ค่ะ”